Κυριακάτικο πρωινό. Σηκώνω τα σχισμένα λάβαρα και παίρνω μαζί τις εμμονές μου.

Παλιά συνήθεια, την ίδια πάντα μέρα. Στις 3 του Δεκέμβρη. Με βροχές, με κρύα και με χιόνια. Να στέκομαι στη μέση του Συντάγματος γονατιστός. Σαν τα κορίτσια της φωτογραφίας.

«Ζητείται μνήμη» γράφει με μαύρα γράμματα στο δικό μου το πανό. Και ελπίδα και ζωή, θα ήθελα να συμπληρώσω, αλλά για ευνόητους λόγους αποφεύγω να το γράψω.

Τριγύρω αδιάφοροι περαστικοί με προσπερνούνε, συνταξιούχοι, έμποροι, ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες, ερωτευμένοι έφηβοι, μικροαπατεώνες και ασφαλώς νέοι ιστορικοί.

Κλείνω τα μάτια μου, σφίγγω τα δόντια μου και περιμένω.

Εδώ και χρόνια ονειρεύομαι μια διαδήλωση. Με το πανό μου από μπροστά και τα είκοσι οχτώ άθαφτα πτώματα να ακολουθούν με σκυμμένο το κεφάλι από πίσω.

Στο μεταξύ κάθομαι ακόμη γονατιστός και περιμένω. 

IPPARXOS

Προβλήθηκε 253 φορές

Λίγες σταγόνες φως... (του Περικλή Καπετανόπουλου)

Νύχτα στην ορεινή Ναυπακτία. Σκοτάδι πίσσα ολοτρόγυρα, μόνο τα τριζόνια με το μονότονο τραγούδι τους σκίζουν απαλά το πέπλο της νύχτας. Και ξαφνικά, ο αγέρας της ποταμιάς μου φέρνει ήχους απρόσμενους. Το αντάμωμα έχει αρχίσει και ένα αργόσυρτο δημοτικό τραγούδι της τάβλας, ανοίγει τον κύκλο της μουσικής πανσπερμίας που συνήθως συνοδεύει αυτή την τοπική γιορτή του καλοκαιριού.