Δημοτικός Σύμβουλος της Δημοκρατικής Ενότητας της παράταξης του Δημήτρη Κιντή, κομμουνιστής μέλος του ΚΚΕ μέχρι τέλους, συνεπής αγωνιστής της γενιάς των φυλακίσεων και των εξοριών, ο Νίκος Αναγνωστόπουλος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 92 χρόνων.
Τον θάνατό του ανακοίνωσε η Τομεακή Οργάνωση Ανατολικών Συνοικιών της ΚΟΑ και οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης του ΚΚΕ. Όσοι συμπορεύτηκαν μαζί του θα θυμούνται τον ευγενικό, προσηνή, χαμογελαστό αγωνιστή να “οργώνει” τα βουνά της Αγίας Μαρίνας είτε με το Ριζοσπάστη στο χέρι, είτε με ανακοινώσεις για το Συνδικάτο οικοδόμων, είτε για τα θέματα της Αγίας Μαρίνας όπου και διέμενε, πρωτοστατώντας στην αναμόρφωση της γειτονιάς και της Ηλιούπολης συνολικότερα, κυρίως κατά την διάρκεια της πολύχρονης μάχης για την κατάκτηση των οικοπέδων του Δημοσίου.
Διαβάστε την ανακοίνωση του ΚΚΕ για τον θάνατό του:
Η Τομεακή Οργάνωση Ανατολικών Συνοικιών της ΚΟΑ και οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης του ΚΚΕ, αποχαιρετούν με θλίψη και σεβασμό τον σύντροφο Νίκο Αναγνωστόπουλο, που «έφυγε» από τη ζωή την Κυριακή 26 Απρίλη, σε ηλικία 92 ετών.
Ο σύντροφος Νίκος γεννήθηκε το 1934 στο Αναβρυτό Μεγαλοπόλεως Αρκαδίας. Παιδί αγροτικής οικογένειας, που είχε άλλα έξι αδέρφια, μεγάλωσε μέσα σε προοδευτικό περιβάλλον.
Έζησε έντονα παιδικά χρόνια, με την Κατοχή, την ΕΑΜική Αντίσταση αλλά και μετά, τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας στις περιοχές που μεγάλωνε. Αυτά τα γεγονότα επηρέασαν άμεσα στη ζωή του, διαμορφώνοντάς του από παιδί αγωνιστικό χαρακτήρα.
Πήγε στο σχολείο και ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο.
Στα 20 του, το 1954, μετακομίζει στην Αθήνα. Εργάζεται στην οικοδομή. Οργανώνεται στη Νεολαία Λαμπράκη, ενώ αργότερα ως μέλος του ΚΚΕ, οργανώνεται και δρα μέσα στην ΕΔΑ.
Σην αρχή διέμενε στην περιοχή της Χαραυγής στην Ηλιούπολη όπου δραστηριοποιήθηκε στον Εξωραϊστικό Σύλλογο της Χαραυγής.
Με τη κήρυξη της στρατιωτικής δικτατορίας, βγαίνει στην παράνομη δουλειά. Αλλάζει εργασία και φιλοξενείται σε διάφορα σπίτια. Η δράση του συντρόφου δεν σταμάτησε. Ο σκοπός του ήταν να βρει τρόπο να συνεχίσει ο αγώνας.
Στις 27 Ιούλη το 1969, Κυριακή, κι ενώ ο ίδιος είχε μαζί του προκηρύξεις του ΚΚΕ στο σακίδιό του, δέχεται έλεγχο από την Αστυνομία. Συλλαμβάνεται και οδηγείται στην Μπουμπουλίνας. Εκεί έμεινε 18 ημέρες. Ο σύντροφος Νίκος καθ’ όλη τα διάρκεια της κράτησής του, κράτησε αλύγιστη στάση.
Μετά μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Πέρασε στρατοδικείο στις 5 Νοεμβρίου 1969. Καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης. Από τις φυλακές Αβέρωφ, μεταφέρθηκε στις φυλακές της Αίγινας και μετά στου Κορυδαλλού. Μέσα στις φυλακές συνέχισε τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης και ζωής των κρατουμένων. Εκεί μέσα στις φυλακές αναπτύχτηκε μεγάλη αλληλεγγύη.
Με την αποφυλάκισή του επιστρέφει στην Ηλιούπολη και την περιοχή της Αγίας Μαρίνας. Πιάνει δουλειά ξανά ως οικοδόμος. Πρωτοστατεί στις σωματειακές επιτροπές που στήνονταν στις γειτονιές, μέχρι τη σύσταση του Παραρτήματος Ηλιούπολης – Υμηττού του Συνδικάτου Οικοδόμων, στο οποίο για χρόνια υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.
Επί δημαρχίας του κομμουνιστή Δημήτρη Κιντή εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος και συνεχίζει να εκλέγεται σε όλη την περίοδο δημαρχίας του, αλλά και τα επόμενα χρόνια.
Ο ίδιος υπήρξε μέλος του γραφείου της ΚΟΒ της Αγίας Μαρίνας, μέλος της οποίας ήταν μέχρι σήμερα. Πάλεψε με σταθερότητα ως μέλος του ΚΚΕ. Υπερασπίστηκε τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος ενάντια στις προσπάθειες μετάλλαξής του.
Με τη συνταξιοδότησή του δραστηριοποιείται στο Σωματείο Συνταξιούχων του ΙΚΑ, στο οποίο διετέλεσε πρόεδρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου για χρόνια.
Ήταν μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967 – 1974 (ΣΦΕΑ).
Ο σύντροφος Νίκος σε όλη του τη ζωή τίμησε τον τίτλο του μέλος του Κόμματος. Ο αταλάντευτος χαρακτήρας του και η μεγάλη του προσφορά διαπαιδαγωγεί τις νεότερες γενιές.
Η Τομεακή Επιτροπή και οι Κομματικές Οργανώσεις Ηλιούπολης εκφράζουν τα συλλυπητήρια τους στη σύζυγό του, τα παιδιά του, το εγγόνι του, σε όλη την οικογένειά του και τους οικείους του.
