Έχουν περάσει σχεδόν 80 χρόνια, τότε που οι φτωχοί κάτοικοι των παρυφών του Υμηττού στην Ηλιούπολη, αποφάσισαν ανάμεσα σε ξυλοσανίδες και πεπιεσμένο χαρτί, την πίστη τους στον Θεό και την ελπίδα τους για το αύριο μιας μεγάλης ενορίας.
Εκείνο το δειλινό, έμμελε να ονοματοδοτήσει την περιοχή απ' την τοποθέτηση στο κέντρο του παραπήγματος της Εικόνας της Αγίας Μαρίνας. Η ξυλοκατασκευή, από τη σημερινή θέση του 3ου και 16ου Δημοτικών Σχολείων, μεταφέρθηκε αργότερα σε ιδιοκτησία του κτηματία Νάστου, εκεί που τώρα είναι ο Ναός.
Τότε ο Στυλιανός Λαμπρούκος δώρησε τη παράγκα του, που σαράντα περίπου άντρες τη μετέφεραν στα χέρια απ' το σπίτι του στη σημερινή Πλατεία Ανεξαρτησίας, για να στεγαστεί ο Ναός σε καλύτερες συνθήκες. Σιγά-σιγά με πολλές θυσίες και κόπους οι κάτοικοι της ενορίας που ιδρύθηκε το 1939, έφτιαξαν το σημερινό τετραώροφο κτίσμα του Ναού μας.
Στην πραγμάτωση αυτής της μεγάλης πορείας σημαντικό ρόλο έπαιξαν ως καθοδηγητές οι πατέρες Προϊστάμενοι του Ναού, με πρώτο τον Αρχιμανδρίτη π. Ευάγγελο και συνεχιστές, τους Πρωτοπρεσβυτέρους π. Δημητριο Παπαντώνη, π. Σπυρίδωνα Μανταδάκη, π. Κωνσταντίνο Ρήγα, π. Άγγελο Κουνέλη και τον Αρχιμανδρίτη π. Χρυσόστομο Ξυνό, που με τους συνεφημέριούς τους χάραζαν το δρόμο τον οποίο ακολουθούσαν όλοι οι ενορίτες, και με την συμπαράσταση του Συλλόγου Ανεγέρσεως του Ναού.
Τον Θεμέλιο Λίθο για την έναρξη εργάσιών του Ναού έθεσε με ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, ο Βοηθός του Επίσκοπος Μαραθώνος κυρός Χρυσόστομος ο Βενετόπουλος, μετέπειτα Μητροπολίτης Φωκίδος. Τα εγκαίνια του Ναού της Αγίας Μαρίνης έγιναν στις 10 Νοεμβρίου του 1986 με εντολή και ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Σεραφείμ, από τον Επίσκοπο Διαυλείας Δαμασκηνό.
Θυμόμαστε πολλά, περάσαμε περισσότερα και ανάμεσά τους παρανομία, καταπάτηση, δίκες, διχογνωμίες, συνεργασία, εράνους, λαχειοφόρους, κουμπαράδες, προσωπική εργασία, αμφισβήτηση, καταδίωξη, μα πρώτα και τελευταία αγάπη για την Αγία μας και τον Οίκο της από πρόσωπα του χθες και του σήμερα.
