Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Λες πως κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του ταιριάζουν. Και τους βρίζεις συλλήβδην, λαό και ηγέτες, όταν νιώθεις πως δεν κινδυνεύεις από αυτούς -έχεις την ενστικτώδη νοημοσύνη του ανθρωποειδούς και νιώθεις ποιοι θα σε χτυπήσουν και ποιοι θα σε περιφρονήσουν και θα γλιτώσεις.
Έτσι λοιπόν· δηλώνεις έντιμος και σοφός λαός… Όμως, όταν οι ηγέτες δε σου αρέσουν δεν είσαι λαός… Είσαι ο ξεχωριστός, αυτός που «ξέρει επειδή έχει διαβάσει» αυτός που «μπορεί να βλέπει μακριά επειδή αυτός έχει την πληροφόρηση»…
Τόσο καιρό που άλλοι «επέλεγαν» λάθος ηγέτες με ή χωρίς εισαγωγικά εσύ που ήσουν; Νομίζεις πως μέσα στην βραχεία μνήμη των λαών «και κυρίως αυτού εδώ του κωλολαού» οι άλλοι, οι «κωλοέλληνες» λησμόνησαν ποιοι τους έσυραν μέχρι εδώ; Είσαι σίγουρος για την αμνηστία που παρέχει στους παντοειδείς βιαστές τους η μνήμη των ανθρώπων που παλεύουν με νύχια και με δόντια να επιβιώσουν όπως όπως. Τους παρέχει αμνηστία παραμερίζοντάς τους· για να προχωρήσουν, αφού δεν υπάρχει χώρος για όλα όσα βομβαρδίζει το παρόν. Ελευθερώνουν χώρο στον «σκληρό δίσκο» της συλλογικού εγκεφαλικού hardware. Είναι η μηχανική της μνήμης· σε τέτοιες διεργασίες επιβίωσης ποντάρεις κι εσύ μικρόψυχε ανθρωπάκο. Όπως θα πρόσεξες, σε ανεβάζω αξιακή κλίμακα αποκαλώντας σε «ανθρωπάκο», αν και ο ανθρωπάκος ένα βήμα απέχει να γλιστρήσει σε φασιστάκο. Και το νιώθεις μέχρι το τελευταίο δειλό εγκεφαλικό σου κύτταρο.
Λογαριάζεις πως η μνήμη των άλλων ξεχνά τις δικές σου ατιμίες. Για παράδειγμα: τη δίκαιη φοροδιαφυγή σου «αφού το κράτος σε στύβει χωρίς να σου παρέχει αυτά που σου οφείλει»· τον ανασφάλιστο εργαζόμενο στη δούλεψή σου «αφού όπως είναι τα πράγματα δε βγαίνω»· τη συναλλαγή σου με το παράλογο της ύποπτης σχέσης σου με όσους προωθούν παντός είδους προϊόντα σε βάρος του κοσμάκη και του κρατικού προϋπολογισμού ποικίλων υπουργείων «αφού δε με πληρώνει το κράτος ανάλογα με τις σπουδές μου πώς θα ζήσω αξιοπρεπώς εγώ;»· την ανάρρησή σου σε θέσεις κρατικών λειτουργών με πτυχία μαϊμού» αφού και οι άλλοι έτσι κάνουν, γιατί εγώ να κάνω τον μαλάκα;»· τον αποκλεισμό έξω από το Πανεπιστήμιο άξιων επιστημόνων επειδή (ψιθυριστά αυτό) «αν δε βάλουμε τα παιδιά μας και τ’ ανίψια ποιους θα βάλουμε, έ ποιους;»· τα αυθαίρετα που έχτισες κάτω από τη μύτη της πολεοδομίας που μπούκωσες με κατιτίς από αυτά που με τον τίμιο ιδρώτα σου έχεις τσεπώσει «αφού έχεις ανάγκη να χαλαρώνεις πότε στο βουνό πότε στη θάλασσα» και πάει λέγοντας στον αόριστο του αορίστου…
Ασθμαίνω. Όχι, δε θα μιλήσω για τον χορό κερδοσκοπίας στην πλάτη των πολλών, τα λεηλατημένα ασφαλιστικά ταμεία (πόσοι θυμούνται τον «μεγαλοφυή ελιγμό» με το αρκτικόλεξο PSI;) ούτε για τις υπερτιμολογήσεις ιατρικών εξετάσεων και θεραπειών από ιδιωτικά νοσηλευτήρια έναντι πρόθυμης και άμεσης εξυπηρέτησης (για την ψυχή της μάνας τους, έ;) αλλά και της ξενοδοχειακής υπεροχής («υπερτιμολογούμε αφού με την καθυστέρηση εξόφλησης και το καταραμένο το clawback δε βγαίνουμε, έ;). Τα ιδιωτικά: με κροίσους τους ιδιοκτήτες, ευπόρους διευθυντές γιατρούς και στα όρια το μεσαιοκατώτερο ιατρονοσηλευτικό προσωπικό…
Φτάνει! Με τούτα τα τελευταία το τερμάτισα. Φταίει που το ξέρω πια το σύστημα αυτό και η πλειονότητα των φίλων -ού μην αλλά και κατά καιρούς αντιπάλων- σιτίζεται στον χώρο της «Υγείας». Και μπορεί κι εγώ ο βολεμένος «τεμπέλης του Δημοσίου» να το χρειαστώ στο μέλλον αυτό το υγιές σύστημα ιδιωτικής Υγείας για επαγγελματική επαναποκατάσταση ή ό,τι άλλο… Είναι το ένστικτο αυτοσυντήρησης που με φρενάρει.
Σταματώ εδώ ανθρωπάκο με το πλήθος των ατιμιών σου -των ατιμιών μας. Αυτές που ευλόγως θεωρείς πως θα λησμονηθούν επειδή πέρασε πάνω τους η μπατανόβουρτσα του χρόνου… Ποιος έλεγε «χρόνος πάντων ιητρός»; Πιθανότατα όλες θα λησμονηθούν· κυρίως θα παραγραφούν παντοιοτρόπως άρα δεν κινδυνεύεις, κινδυνεύουμε νομικά ή ποινικά. Δυστυχώς, στους κοντινούς σου -σε αυτούς που κυρίως καίγεσαι να αρέσεις και να είσαι αποδεκτός- ποτέ δεν θα απολαμβάνεις αμνηστίας.
Άκου λοιπόν: σε ξέρω πια ακριβώς όπως ξέρω από τότε που συμπλήρωσα τους βασικούς κύκλους ανέλιξης της ζωής μου. Σε συγχωρώ μεν όπως είμαι καταδικασμένος απο τον χαρακτήρα μου να κατανοώ και να συγχωρώ (και τι σημαίνει συγχωρώ, ετυμολογικά και εννοιολογικά απαξιώ να σου αναλύσω…)
Μην προκαλείς όμως! Δε μπορώ πια να συγκρατήσω το στόμα μου. Ίσως επειδή νομίζω πως δεν κινδυνεύω πια νομικά για τις δικές μου ατιμίες. Νομίζω πως δεν… Ισως νομικά, αλλά πάντα θα κινδυνεύω ηθικά -εγώ και οι κατιόντες μου και όσοι με πίστεψαν για την ακεραιότητά μου. Αυτή η ισόβια απειλή μου κρατάει ακόμα το στόμα και σωπαίνω. Εγώ και κάθε εγώ…
Απαριθμώ θυμωμένος όπως γέρο-ξεκούτης που παρενοχλεί σεξουαλικά αφού τίποτα δεν έχει πια να χάσει. Είμαι θυμωμένος μα θα ξεθυμώσω γιατί φοβάμαι ακόμα -κάτι ακόμα έχω να χάσω… Όμως κάποια στιγμή ο γέρος χάνει τα χαλινάρια και αρχίζει να λαλάει. Σε σώζει που δεν είμαι ακόμα αρκετά γέρος…
«Α ρε Λαυρέντη… Κοιμού εν ειρήνη / δε θάρθω την ησυχία σου να ταράξω..»
