Ισχυρό σοκ για την πατρινή κοινωνία αλλά και το πανελλήνιο, αποτέλεσε η λιποθυμία από πείνα ενός 17χρονου παιδιού μέσα στο σχολείο του στην πρωτεύουσα πόλη της Πελοποννήσου.
Η είδηση που αλίευσα στο διαδίκτυο αναφέρει, ότι μια 17χρονη μαθήτρια στην Πάτρα, λιποθύμησε από την πείνα μπροστά στα μάτια της διευθύντριας του σχολείου της.
Η μητέρα της, περιστασιακά εργαζόμενη, έχει άλλα δύο παιδιά, 14 και 10 ετών. Ο πατέρας εξαφανισμένος. Η οικογένεια βιώνει την απόλυτη φτώχεια. Το κορίτσι είχε να φάει τρεις ολόκληρες μέρες.Η διευθύντρια του σχολείου κάλεσε φορείς και πολίτες να προσφέρουν τρόφιμα, τα οποία θα δοθούν στην οικογένεια.
Καλή και ευγενική καθ΄όλα η χειρονομία αυτή, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει μόνιμη λύση.
Λύση θα ήταν να βρεθεί για την μητέρα μόνιμη δουλειά, με κανονικό μισθό και ασφάλιση. Δηλαδή να γίνει εργαζόμενη με πλήρη δικαιώματα, ώστε να μπορεί να προσφέρει με αξιοπρέπεια, τροφή, στέγη και όλα τα απαραίτητα στα τρία παιδια της.
Αλλά για δουλειά με πλήρη δικαιώματα, δηλαδή για προυποθέσεις για μια κανονική ζωή, ούτε να ακούσουν δεν θέλουν οι ξένοι τοκογλύφοι δανειστές. Θίγεται βλέπετε η κερδοφορία των επιχειρήσεων και αποτελεί αντικίνητρο για πενδύσεις...Τι υποκρισία!
Η αλήθεια είναι ότι το απαγορεύουν τα Μνημόνια, αυτά που υπέγραψαν και συνομολόγησαν όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 εως σήμερα.
Οι ξένοι δανειστές επιβάλλουν τον στραγκαλισμό της ελληνικής κοινωνίας στην πλειονοτητά της. Τα ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας μεταφράζονται πρώτα και κύρια, σε πλεονάσματα της γερμανικής οικονομίας.
Υφιστάμεθα ως οικονομία και ως λαός, μια πρωτοφανή λεηλασία, που ούτε οι ορδές του Αλάριχου στο παρελθόν δεν είχαν σε τέτοια έκταση καταστρέψει τη χώρα.
Οι πρώτοι που πλήρωσαν και πληρώνουν αυτή την σχεδιασμένη επιχείρηση εξαθλίωσης των Ελλήνων είναι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και οι γυναίκες.
Τα κουπόνια τροφίμων και τα επιδοματικά ψίχουλα που μοιράζουν οι κυβερνήσεις των αθλίων μνημονίων, δεν έφτασαν μέχρι την πόρτα της φτωχοποιημένης οικογένειας. Γιατί; Κανείς δεν γνωρίζει.
Είναι μοναδική η περίπτωση αυτή; Σίγουρα οχι.
Δεκάδες χιλιάδες οικογένειες στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν το ίδιο πρόβλημα. Αποκομένα τα μέλη τους από την ύπαιθρο και τον τόπο καταγωγής τους, έχουν εγκλωβιστεί σε ένα αστικό περιβάλλον, το οποίο έχει μεταβληθεί σε αφιλόξενη φυλακή.
Ιδιαίτερα τα επτά τελευταία χρόνια, είναι φανερό ότι οι ξένοι επικυρίαρχοι της χώρας, υπαγορεύουν στους εγχώριους και κατ' όνομα κυβερνώντες, μέτρο το μέτρο και βήμα το βήμα μια αδιέξοδη πολιτική, η οποία βασίζεται στη διαρκή εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή την φτωχοποίηση όσων δεν ανήκουν στα προνομιούχα στρώματα.
Φως για καλύτερες μέρες δεν υπάρχει μέσα στα Μνημόνια, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας που προβλέπεται στις συνθήκες που διέπουν την λειτουργία της Ευρωπαικής Ενωσης. Οπλο επιβολής αυτής της πολιτικής σήμερα είναι το ευρώ, όπως επί Αδόλφου Χίτλερ, ήταν η Βέρμαχτ και η τακτική του Blitzkrieg (κεραυνοβόλος πόλεμος).
Οσο λοιπόν η πλειονότητα των πολιτών δεν διδάσκεται από τις εμπειρίες του παρελθόντος και τα βιώματα του παρόντος και επιμένει να κινείται μεταξύ των παραλλαγών της ίδιας μνημονιακής πολιτικής, ελπίδα, να σταματήσουν να λιποθυμούν παιδιά από τη πείνα, δεν υπάρχει.
Μόνο όταν αποφασίσουμε να σταθούμε όρθιοι και να παλαίψουμε υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια για εμας και τα παιδιά μας, μόνο τότε θα δούμε τα χρόνια που έρχονται με αισιοδοξία και το μέλλον να μας χαμογελά.
Περικλής Καπετανόπουλος
http://www.agroeconomy.gr/
