Ένα από τα επικοινωνιακά παιγνίδια, που αξιοποιεί η κυβέρνηση, για να πείσει τους «ιθαγενείς» ότι όλα πάνε καλά είναι και η περίφημη έξοδος στις αγορές.
Αρθρογραφία
«περιγελούσε τις προσπάθειες του Σόλωνα, που πίστευε ότι θα περιορίσει τις αδικίες και την πλεονεξία των πολιτών με νόμους γραπτούς. Γιατί φρονούσε πως οι νόμοι μοιάζουν με τον ιστό τής αράχνης. Πιάνουν δηλαδή τους αδύναμους και τους μικρούς, αλλά οι δυνατοί και οι πλούσιοι τούς σπάζουν.
Οι περισσότεροι εστίασαν στην Βαρουφακειάδα. Για μένα όμως άλλη ήταν η είδηση που ξεχώρισε το ΠΣΚ που μας πέρασε. Ο Πάνος ο Καμμένος που λέτε έχρισε (sic) τον Παϊσιο προστάτη των Διαβιβάσεων στο στρατό!
Στις 19 Ιουλίου, στις Βρυξέλλες εκπρόσωποι της γερμανικής καμπάνιας αλληλεγγύης στην Ελλάδα παρέδωσαν στον Τόμας Βίζερ, συντονιστή του Γιούρογκρουπ, 189 χιλιάδες υπογραφές που συλλέχθηκαν μέσα σε ένα μόλις χρόνο στη Γερμανία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα.
Δεν έχω λεφτά κοριτσάκι μου, άλλωστε πρέπει να γυρίσουμε στο σπίτι για να κοιμηθείς νωρίς...
Συνηθίζουμε να λέμε: ''πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!'' και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιεί.
Εξαγγελία… τεράστιου βεληνεκούς έκανε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου από την Επίδαυρο...
Σαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1943, διακόσιες χιλιάδες λαού στην κατεχόμενη Αθήνα πραγματοποιούν μαχητική διαδήλωση εναντίον της απόφασης των Γερμανών να παραχωρήσουν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα ως τον Αξιό
Όχι δάκρυα για τα τζιτζίκια. Πού να ξέραμε, μικρά παιδιά τότε, ότι το τζιτζίκι δεν είναι ένας σπάταλος χαραμοφάης αλλά ένας ετοιμοθάνατος που παρατηρούσε την σκόνη μέσα στην κλεψύδρα του να πέφτει σιγά-σιγά.
Ο Σωτήρης Πέτρουλας (1943 - 21 Ιουλίου 1965) ήταν Έλληνας φοιτητής που δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην Αθήνα.
Νέα εξέγερση μεταναστών στη Μόρια της Λέσβου. Το γράφω εδώ για να το μάθει λίγο ο κόσμος. Βλέπετε από το 2015 και μετά τέτοιου τύπου ειδήσεις περνάνε στα ψιλά.
Χαμηλό βαρομετρικό κι ακόμα χαμηλότερο πολιτικό επίπεδο. Η πολιτική στη χώρα μας, ατιμασμένη από τα μνημόνια...
Πάμε παρακάτω. Τα μπάχαλα. Ένας συρφετός από πρεζόνια, ανεγκέφαλους απολίτικους πιτσιρικάδες, πιτσιρικάδες δήθεν εχθρούς του κράτους, ξεσηκωμένους νέους που νομίζουν ότι συμμετέχουν σε επανάσταση, λίγους καθοδηγητές από τον λεγόμενο αντιεξουσιαστικό χώρο και μπόλικους ασφαλίτες.
Το «φαντασιακό» έχει αποσυρθεί τελευταίως από το λεξιλόγιο, γραπτό και προφορικό, των Δημαροσυριζαίων, αντιθέτως το «αφήγημα» είναι στα ντουζένια του, ενώ στο «διακύβευμα» οι τεθλιμμένοι συγγενείς έχουν ξεχάσει από καιρό ακόμα και να του ανάβουν πού και πού κάνα κεράκι.
Πράγματι η σκλαβιά μειώνει την ανεργία. Παίρνει η σκλαβιά τον άνεργο και τον κάνει «ευέλικτο», χαμηλόμισθο, περιορισμένης απασχόλησης, απασχόλησης κατά το δοκούν, ανασφάλιστον ή με επισφαλή ασφάλιση
Με αφορμή και το τελευταίο -τραγικό- γεγονός του άνδρα που γρονθοκόπησε τη σύζυγό του σε συναυλία, είναι ίσως ό,τι καλύτερο διαβάσαμε στα ελληνικά social media.
Πριν μέρες πήγα με τα εγγόνια σʼ ένα παιδικό θέατρο. Άρχισε η παράσταση και βλέπω το Δημήτρη να μαζεύει μπουφάν και σακάκια και να τα βάζει στο κάθισμα για να ψηλώσει. Έκατσε με τα πόδια στο κάθισμα, αλλά και πάλι δεν έβλεπε και με ρώταγε συνέχεια...
Ο Λένιν χαρακτήριζε χρήσιμους ηλίθιους όσους με τις πράξεις τους εξυπηρετούσαν άλλο σκοπό από εκείνον που νόμιζαν ότι υπηρετούν.
Η πρόσφατη επέτειος των δύο χρόνων από το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου 2015, σε συνδυασμό με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, δίνει την ευκαιρία για μια ψύχραιμη εκτίμηση της κατάστασης της χώρας.
Τον τελευταίο καιρό όσοι δημοσιογράφοι δεν κρύβουμε ότι μας χωρίζει άβυσσος από την ανερμάτιστη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεχόμαστε το ίδιο ερώτημα το οποίο διατυπώνεται σε δύο παραλλαγές με μόλις τρεις λέξεις: «Πότε θα φύγουν;» ή και πιο οργισμένα «Πότε θα πέσουν;».