Ζούμε σε δύσκολες συνθήκες, κάποιοι από μας σε τραγικές συνθήκες. Ζούμε την εποχή της ανεξέλεγκτης «αγοράς», της αφθονίας της «προσφοράς» αλλά και της αδυναμίας «ζήτησης» βασικών αγαθών, από πολλούς.
Αρθρογραφία
Έσπασα το κεφάλι μου να βρω κατάλληλο τίτλο για αυτό το κομμάτι. Τα χέρια μου τρέμουν καθώς πληκτρολογώ...
Οι συνετοί άνδρες (σ.σ. και κυβερνήτες) προλαβαίνουν τα κακά πριν να γίνουν και οι ανδρείοι όταν συμβούν τα διορθώνουν...
Η πρόληψη είναι πολύ πιο σημαντική από την εκ των υστέρων αποκατάσταση
Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ΄τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τους
Μέσα στο θρήνο και τη μακάβρια οσμή της καμένης σάρκας η κυβέρνηση προσπαθεί με πρωτοφανή θρασύτητα, αναισθησία και απανθρωπιά να βγάλει από πάνω της κάθε ευθύνη για το έγκλημά της στην Αν Αττική.
Η ώρα ευθύνης για τον Έλληνα Πρωθυπουργό και η υποχρέωσή του να μην «κρυφτεί» πίσω από την ένταση των ισχυρών ανέμων και την ακαταμάχητη πύρινη λαίλαπα
Για να ξεκινήσουμε από τα μείζονα και να μην ξοδεύουμε τα λόγια μας άδικα, αυτό το συγκεκριμένο κράτος δεν διορθώνεται. Ξεχερσώνεται. Γκρεμίζεται. Εκ θεμελίων. Γιατί είναι δομημένο αυθαίρετα, για να εξυπηρετεί πελάτες και όχι πολίτες.
Πριν καν η τέφρα γίνει το σώμα των κεκαυμένων άρχισε η παρέλαση των κλισέ. Ακραία καιρικά φαινόμενα, ασύμμετρα, σεβασμός στους νεκρούς (κανέναν σεβασμό από μας δεν θέλουν οι νεκροί όταν τους καίμε).
Δεν γίνεται τρεις μέρες μετά την τραγωδία στην Ανατολική Αττική να επικρατεί ένα απίστευτο αλαλούμ με τους ανθρώπους που αγνοούνται.
Διάγγελμα είναι η επίσημη ανακοίνωση του ανωτάτου άρχοντα ή της κυβερνητικής ηγεσίας σε μία χώρα, καθώς και το πρωινό και εσπερινό κοκόρισμα του πετεινού στο κοτέτσι του.
Την ώρα που η Ελλάδα θρηνεί τουλάχιστον 76 νεκρούς – ανάμεσα τους και πολλά παιδιά – από την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική και ο πρωθυπουργός κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος
Είναι κάτι σαν ιερό χρέος απέναντί στον εαυτό μας, την πατρίδα και όσους νομίζουμε ότι περιμένουν με κομμένη την ανάσα την βαρυσήμαντη τοποθέτησή μας
Η εικόνα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι διπρόσωπη. Πρόκειται, άραγε, για αινιγματικό σύμπτωμα ή ενδημική νοσηρότητα;
Από την Μακεδονία μας και το Προσήλι Κατερίνης, όπου επισκέφθηκα τα παιδιά από την Πολωνία στην κατασκήνωση που για μια ακόμα χρονιά οργάνωσε η Αγία Μαρίνα, καταγγέλλω την ωμή παρέμβαση στα Εκκλησιαστικά πράγματα
Όταν το 2007 κάηκε η Πελοπόννησος ο τότε υπουργός Τόσκας Βύρων Πολύδωρας είχε τη φαεινή να ενοχοποιήσει τον στρατηγό άνεμο. Άλλοι υπουργοί ενοχοποίησαν ξένες δυνάμεις που «ήθελαν ανατροπή του Καραμανλή».
Το διάσημο ποίημα «Muere lentamente» («Αργοπεθαίνει») κυκλοφορεί στο διαδίκτυο – από το 2009 περίπου – αποδιδόμενο, πολλές φορές, στον Πάμπλο Νερούδα. Όμως, ανήκει στη συγγραφέα και δημοσιογράφο Martha Medeiros από τη Βραζιλία
Αριστερός αντιεθνικισμός - Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμείτα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς.
Μόνη έγνοια στη χώρα μας αυτή της ωραιοποίησης και ηρωοποίησης· ούτε μετά θάνατον δεν δικαιούται την αλήθεια του ο άνθρωπος! Κανένα μήνυμα-μάθημα, κανένα μήνυμα νεκρού σε ζωντανούς
Ο μακαρίτης που αναπαύεται εκεί είναι αγνώστων στοιχείων. Στον τάφο δεν βρέθηκε κανένα σκήπτρο...