Alexandros Raskolnick Δεν έχει σπουδαίο νόημα να κάνουμε μνημόσυνα τώρα, αλλά είναι γεγονός που δεν είναι δυνατόν να περάσει ασχολίαστο, ότι στη διάρκεια της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης, η αφέλεια της ελληνικής πλευράς απέναντι στα αρπακτικά του νεοφιλελεύθερου ευρω-ιερατείου, ήταν εντυπωσιακή! Δυστυχώς, όλοι όσοι εντός του κυβερνητικού συνασπισμού, όλον αυτόν τον καιρό, καθόλου δεν αντιδρούσαν στη στρατηγική της διαπραγμάτευσης, θυμήθηκαν να το κάνουν την ύστατη και δυσκολότερη στιγμή: την ώρα που ο Πρωθυπουργός, με το πιστόλι των κλειστών τραπεζών στον κρόταφο, αναγκάστηκε να υπογράψει την επονείδιστη συνθηκολόγηση. Μικροί, φτηνοί και κατώτεροι των περιστάσεων εκπρόσωποι, αρνήθηκαν να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες για τη συμμετοχή τους ή την ανοχή τους σε αυτήν φαρσοκωμωδία της δημιουργικής ασάφειας που εκτυλισσόταν επί ένα ολόκληρο πεντάμηνο, μπροστά στις οθόνες της τηλεδημοκρατίας μας.
