«Οριστικά εκτός μνημονίου η Κύπρος τον Μάρτιο»
Γιατί άραγε; 

Η απάντηση είναι απλή: Η Κύπρος δεν είχε αγανακτισμένους και πλατείες και Ζάππεια και δραχμολάγνους και ΜΜΕ που έσκουζαν και «σκίζω τα μνημόνια». 

Η Κύπρος το 2012, τότε που γινόταν ο κακός χαμός, είχε έναν αριστερό πρόεδρο (τον Χριστόφια) που μπορεί να του προσάψει κανείς πολλά, αλλά απατεώνας και λαοπλάνος δεν ήταν. Ήταν αυτός που είπε: «Είχαμε να επιλέξουμε μεταξύ ενός επώδυνου μνημονίου και της χρεοκοπίας των τραπεζών που με τη σειρά τους θα οδηγούσαν σε κατάρρευση της κυπριακής οικονομίας. Από τη στιγμή που υποχρεωθήκαμε να προσφύγουμε στο Μηχανισμό Σταθερότητας γνωρίζαμε ότι τα περιθώρια αλλαγών στις απαιτήσεις και τους όρους της τρόικας δεν θα ήταν απεριόριστα». (και στη συνέχεια δάκρυσε. Θυμάστε;)

? "δεν θα ήταν απεριόριστα". Για κάντε συγκρίσεις με τον δικό μας "αριστερό" που ήθελε να... αλλάξει μέχρι και την Ευρώπη.

Επιπλέον, είχε και ένα συνδικαλιστικό κίνημα (Σ.Ε.Κ.-Συνομοσπονδία Εργαζομένων Κύπρου) που αντέδρασε έτσι: «Οι κρίσιμες ώρες που διέρχεται η κυπριακή οικονομία επιβάλλουν εγρήγορση, συνυπευθυνότητα και συναντίληψη ως προς τη διαχείριση της κάθε επόμενης ημέρας.

Το συνδικαλιστικό κίνημα της Κύπρου όλη αυτή την περίοδο υπέδειξε υπευθυνότητα διαφυλάττοντας την εργατική ειρήνη και την εργασιακή ομαλότητα. Αυτήν την δύσκολη ώρα καλούνται οι κοινωνικοί εταίροι, (κυβέρνηση και εργοδότες), να εκτιμήσουν σωστά τη σοβαρότητα των συνδικάτων και να στοχεύσουν σε πολιτικές μέγιστης συναίνεσης».

«Συνυπευθυνότητα». «Συναντίληψη». «Εργατική ειρήνη». «Εργασιακή ομαλότητα». «Πολιτικές μέγιστης συναίνεσης».

Έτσι πάνε οι κοινωνίες μπροστά. Όταν έχουν να παλέψουν το τέρας και κρίνεται η ίδια η ύπαρξή τους, γίνονται όλοι ΕΝΑ.

(Εντάξει, κι εδώ ένα είμαστε. 
Ένα μάτσο χάλια)

Δημητρης Αλικακος