Θύελλα αντιδράσεων για το Ελληνικό

Αρθρογραφία 13 Μαρτίου 2014

«Πυρά» για την υπόθεση του διαγωνισμού που αφορά την αξιοποίηση του Ελληνικού από τον όμιλο Λάτση και τη Lamda Development εξαπέλυσαν, μέσω του realfm 97.8 τόσο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Σταυρός Κοντονής όσο και ο Πρόεδρος της Δράσης Θεόδωρος Σκυλακάκης.

Ο κ. Κοντονής, μιλώντας στον Γιάννη Παπαδόπουλο, ανέφερε για το θέμα:

«Αυτό είναι η διαπλοκή. Αυτός είναι ο ορισμός της διαπλοκής»

Σύμφωνα με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, «το ?φιλέτο? του Ελληνικού που τέτοιο κομμάτι δεν υπάρχει σε όλη την Ευρώπη το διεκδικεί ένας, ενώ υπήρχαν δέκα -αρχικά- ενδιαφερόμενοι. Δεν το βλέπει ο ελληνικός λαός ότι αυτό είναι ο ορισμός της διαπλοκής;».

«Κάποιοι μοιράζουν τα ?ιμάτια? της ελληνικής οικονομίας, η οποία είναι σταυρωμένη αυτήν την ώρα», πρόσθεσε.

Σκυλακάκης: Ας κάνει ένα δεύτερο διαγωνισμό η κυβέρνηση

Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Δράσης Θεόδωρος Σκυλακάκης δήλωσε:

«Είναι αδιανόητο το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο της χώρας να φύγει με μια προσφορά σαν να μην υπάρχουν επενδυτές».

«Δεν μπορεί να λέμε ότι υπάρχουν επενδυτές για να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και υπάρχει μόνο ένας στον πλανήτη που ενδιαφέρεται για το καλύτερο φιλέτο της Ανατολικής Μεσογείου», τόνισε ο κ. Σκυλακάκης και επισήμανε:

«Ας κάνει ένα δεύτερο διαγωνισμό η κυβέρνηση, εάν το τίμημα δεν είναι πάρα πολύ υψηλό. Θα πάρει μερικούς μήνες. Αν μη τι άλλο θα μπορέσει να δώσει το Ελληνικό μετά την τακτοποίηση του ελληνικού χρέους, κάτι που θα αυξήσει το τίμημα».

αναδημοσίευση: http://www.4news.gr/

Προβλήθηκε 919 φορές

Αλέκος Παναγούλης: 49 χρόνια από τον χαμό ενός αυθεντικού λαϊκού ήρωα

Ήταν η Πρωτομαγιά του 1976. Δύο χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας και το δράμα της Κύπρου. Οι Έλληνες έβλεπαν με αισιοδοξία το μέλλον, αλλά και με την καχυποψία ότι δεν έχουν εξαφανιστεί οι πιθανότητες μίας επιστροφής των χολερικών και των απομειναριών της χούντας.

Η άδεια Αθήνα και τα άδεια όνειρα των παιδιών μας (Ελένη Καλογεροπούλου)

Την ημέρα της γιορτής του Πάσχα βρέθηκα όπως οι περισσότεροι γύρω από ένα οικογενειακό τραπέζι. Εκεί που μετά τον οβελία, ανάμεσα στα γλυκά που έχουν μείνει και στο τελευταίο τσίπουρο, γίνονται οι πιο σημαντικές συζητήσεις.