ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΑΝΙΤΗΣ (1955-2015)
Ο φίλος μου από το Νηπιαγωγείο, ο Γιώργος Αρανίτης, δεν πρόλαβε να χαρεί το μπάνιο του, στην παραλία της Ερατεινής, το Σάββατο το απόγευμα, αμέσως μετά την εργασία του στο εργοτάξιο, όπου εργαζόταν, ως επόπτης γεωλόγος. Ένα οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στάθηκε η αιτία να κοπεί το νήμα της ζωής του και να μας αφήσει, όλους εμάς, τους πολλούς, που τον αγαπούσαμε γιά την ευγένεια του χαρακτήρα του και το μοναδικό του ήθος, γιά το Γιώργο όπως ήταν.
Χθες το απόγευμα, από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου της Ηλιούπολης έγινε η κηδεία του Γιώργου Αρανίτη. Παιδί αριστερής οικογένειας ο Γιώργος, του Τάκη και της Σούλας Αρανίτη, τίμησε ιδέες με πρότυπο τον εαυτό του, διά βίου. Υπήρξε ο πρώτος εισαχθείς στο νεοιδρυθέν, το 1973, Γεωλογικό Τμήμα του ΑΠΘ και έκτοτε η Ελληνική γη "γνώρισε" την ερευνητική του εργασία, σε πάμπολλα δημόσια έργα. Τα τελευταία χρόνια εργαζόταν στη γεωλογική εταιρεία "Όμιλος Τεχνικών Μελετών", ιδιοκτησίας Φ. Βέττα.
Στην κηδεία του Γιώργου Αρανίτη, που έλαβε πάνδημο χαρακτήρα, βρέθηκαν πολλοί που είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν το Γιώργο: Από τα παιδικά χρόνια, από το Πανεπιστήμιο, από τα διάφορα εργοτάξια όπου εργάθηκε, από τη Γερμανία όπου έζησε 15 χρόνια, Ηλιοπολίτες και από τον Άγιο Κωνσταντίνο και βεβαίως οι συνάδελφοί του στο τελευταίο εργοτάξιο, μαζύ τους και ο Φ. Βέττας. Τον επικήδειο εκφώνησε ο εκ των στενών του φίλων Δημ. Στεργίου.
Μόλις την περασμένη 1η Σεπτεμβρίου, ήταν τα γενέθλια του παιδικού μου φίλου, στην ίδια γειτονιά της Ηλιούπολης, όταν ?πάτησε? τα εξήντα του. Είχα προγραμματίσει να τον πάρω να τον ευχηθώ και να του πω με φιλοπαίγμονα διάθεση ?εσύ μπαίνεις στον τελευταίο χρόνο της έκτης δεκαετίας του βίου σου, εγώ την πέρασα πλέον και είμαι στα 61 μου?(?). Το ξέχασα και όλες τις επόμενες ημέρες όλο το σκεπτόμουν να το κάνω κι όλο το ξεχνούσα, μέχρι που είπα το Σάββατο στον εαυτό μου ?σήμερα το απόγευμα θα πάρεις το Γιώργο για ευχές?.
Δεν πρόλαβα όμως, με πρόλαβε εκείνος γιατί είχε φύγει από τη ζωή. Μας πήρε τηλέφωνο η σύντροφός του, η Θάλεια, γιά να μας πει το μαντάτο του θανάτου του. Είναι μεγάλο το κενό να χάνεις τον παιδικό σου φίλο, να καλείσαι να συνειδητοποιήσεις ότι φεύγει με την απώλειά του ένα κομμάτι ενός κοινού βίου, φορτωμένου με τόσες αναμνήσεις στιγμών που ζήσαμε μαζύ, μικροί και μεγάλοι.
?Ο(με κεφαλαία) Γιώργος" έφυγε για πάντα?Καλό παράδεισο, γλυκέ μου φίλε, όπως τον φαντάζεται ο καθένας μας στις μεταφυσικές του αναζητήσεις. Δεν θα συνεχίσουμε πλέον τις συζητήσεις που κάναμε κολυμπώντας στον Κάλαμο. Κρίμα, Γιώργο?
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
