Ήταν μόνο 23 ετών. Άνεργος, όπως και οι γονείς του.
Συνάντησε το θάνατο, πριν γνωρίσει τη ζωή. Όμως ακόμα και τότε ο μικρός προλετάριος δεν μπορεί να γαληνέψει.
Σε ολάκερη την Αττική, δεν βρίσκονται δυο μέτρα γης για να εναποθέσει τα σκοτωμένα όνειρά του. Η παλιά χωματερή που τώρα την έχουν μετατρέψει σε νεκροταφείο, έχει τιμή "ζώνης".
Διακόσια ευρώ για τους απόκληρους. Στην άκρη, εκεί που οι μεγάλες νεροποντές φέρνουν στην επιφάνεια ότι πασχίζει να κρύψει η κοινωνία των βολεμένων. Η οικογένεια όμως αδυνατεί.
Τα "κοράκια" μένουν είναι ασυγκίνητα.
Οι ρασοφόροι επιμένουν.
Ο λόγος του Ευαγγελίου απουσιάζει.
Το επάγγελμα δεν ανέχεται αδυναμίες.Ο Μαμωνάς είναι ο θεός. Ο πόνος της οικογένειας είναι ατίμητος. Το "πέρασμα στην άλλη όχθη", πρέπει να πληρωθεί με αίμα.
Αποθνήσκει η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια. Εκεί που οι άνθρωποι χαμηλώνουν το μπόι της ψυχής τους, για χωρέσει στην πόρτα της εφήμερης ανάγκης.
Αλλά όσο υπάρχει περίσσευμα ανθρωπιάς κάτω από το προσωπείο της σύμβασης του "καθήκοντος", ποτέ δεν θα κλείσει ποτέ "Ο κύκλος των "μάταιων" πράξεων.
Κι' ο Ναπολέων θα έχει δικαιωθεί...
Πέραμα, Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014
