Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΕΔΑΚΙ
- Συγγνώμη κιόλας, αλλά τι το τόσο απαραίτητο έλειπε σε όλους αυτούς που έκαναν ουρές για να ψωνίσουν;
- Εντάξει, για να πάμε άνοιξαν τα μαγαζιά, αλλά όχι και να μην κρατιόμαστε…
- Τι λέμε κι εμείς, όταν ο καταναλωτισμός έχει γίνει ο δεύτερος εαυτός του νεοέλληνα.
- Ακόμα και σε περιόδους κρίσης!
- Φυσικά και δεν μπορούν όλοι να ψωνίζουν ό, τι θέλουν.
- Ψωνίζουν, όμως, ό, τι μπορούν.
- Εκτός, βέβαια, από αυτούς που εξακολουθούν μετά τη δεκαετή μνημονιακή κρίση να μην μπορούν.
- Μόνο που αυτούς τους ξεχνάμε…
- Και κυρίως, τους ξεχνούν οι κυβερνήσεις.
- Όπως και να έχει, οι εικόνες επιδρομής στα μαγαζιά κάθε άλλο παρά παραπέμπουν σε μια χώρα που βιώνει και υγειονομική και οικονομική κρίση.
- Και ειλικρινά, αναρωτιόμαστε αν αξίζει να διακινδυνεύουμε την υγεία μας για ρούχα ή παπούτσια.
- Για κάποιους, φαίνεται πως αξίζει.
- Προτεραιότητες είναι αυτές…
- Από την άλλη, όταν, σχεδόν, όλα είναι ανοιχτά και μας επιτρέπεται να κυκλοφορούμε, τι στα κομμάτια καραντίνα έχουμε;
- Ας τη μετονομάσουν, τουλάχιστον, σε νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας.
- Τώρα, με ποια λογική τη μέρα μπορούμε να πάμε παντού και το βράδυ πουθενά, θα σας γελάσουμε.
- Αλλά, πότε σε αυτή τη χώρα επικράτησε η λογική για να την επικαλούμαστε;
- Εδώ, εμβολιάστηκαν κάποιοι τυχάρπαστοι επειδή είναι του κόμματος και όχι συνάνθρωποί μας που θα έπρεπε λόγω επαγγέλματος ή κατάστασης της υγείας τους.
- Κι ενώ μας επιτρέπουν να συνωστιζόμαστε σε χώρους δουλειάς, μέσα μεταφοράς και σχολικές αίθουσες, για να πάρουμε ένα σώβρακο πρέπει να είμαστε μόνοι μας με την πωλήτρια!
- Από την άλλη, αυτό που δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει είναι ότι αν δεν προστατεύσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, κανείς δεν πρόκειται να το κάνει.
- Πόσο μάλλον, οι κυβερνώντες που δεκάρα δεν δίνουν για τη ζωή μας.
- Και όχι μόνο οι τωρινοί.
- Για να μην ξεχνιόμαστε…
www.presspublica.gr
