του Νίκου Καραβέλου
Δάσκαλοι που μας έμαθαν να διαβάζουμε. Καλλιεργητές που έσπειραν υπομονετικά μέσα μας, Άνθρωποι που βλέποντας τους ακόμα στην γειτονιά, ξέρουμε γράμματα. Οδηγητές που μετέτρεψαν την κραυγή μας σε Λόγο!
Δάσκαλοι που μας θυμίζουν το γέλιο, την υποχρέωση, την κιμωλία, την αγωνία του μαυροπίνακα μα και τα βαθύτερα αρτεσιανά της αγάπης. Δάσκαλοι, που όσο τους έχουμε, υπάρχουμε!
Ήταν καθήκον μου, να παραθέσω το παρακάτω κείμενο του κ.Βασίλη Γ. Καραχάλιου, δημοσιευμένο στο μικρό δελτίο "Παναρμόνιο",Μαϊου 2018, ενός δασκάλου που τόσα προσέφερε στα παιδιά και ακόμη προσφέρει στην πνευματική ζωή της Ηλιούπολης.
Με την αγάπη μου προς τον ίδιο και την γυναίκα του, επίσης δασκάλα, κ. Φιφή Καραχάλιου, που στο γειτονικό σπίτι τους, κρατούν με αγάπη τη σκιά της μητέρας μου.
Ιδού το κείμενο:
"ΚΙ ΕΣΥ ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΣΟΥ
Μπορείς να κρίνεις τον διπλανό, ως αξία, όταν η αξία του άλλου συνήθως τυφλώνει;
Κι όταν η αξία αυτή τα μάτια σου τυφλώνει, τότε απερίσκεπτα φωνάζεις για τον συνάνθρωπο: "Να ένας παράξενος!"
Στον κάθε άνθρωπο, χαρισμένο και πρόχειρο είναι ένα βιολί. Είναι ο Λόγος, κι ο καθένας παίζει το δικό του βιολί. Κι όλους μας λικνίζει η έκπληξη και το καινούριο, από του βιολιού τον ήχο. Και σε σαγηνεύει το παίξιμο του βιολιού του διπλανού σου. Και τον άλλο που το ακούει τον νανουρίζει μοναχά. Σε κάποιον μπορεί να γεννά τη συμφωνία ή την απόφαση και σε άλλον τον πρόχειρο ύπνο..
Κι όλοι εμείς που ακούμε του βιολιού τον ήχο, και με το ονειροπόλημα και με την απόφαση και με τον ύπνο, στέλνουμε πίσω ανάλογα, τον αντίλαλο των ήχων του βιολιού. Την κρίση μας!.
Κι όμως! Έρχεται του Σαίξπηρ η γνώμη, τόσο επίκαιρη και πάλι, για να σαρκάσει: "Άνθρωπε, υπάρχουν στον κόσμο πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νοεί το δικό σου κεφάλι"!
Από αυτήν, όμως, τη διαπίστωση ξεπηδάει αυθόρμητα η ευγενής ταπεινοφροσύνη, σκαλοπάτι αδιαμφισβήτητο εσωτερικού πλουτισμού. Και του Σωκράτη (Δασκάλου των αιώνων) το περίφημο: "γηράσκω αεί διδασκόμενος", πρυτανεύει πια στην υποσυνείδητη διάθεση και τοποθέτησή μας.
Πόσα περισσότερα θα χτίζονταν στον ταλαίπωρο κόσμο μας, αν κι εσύ,φίλε μου, παίζοντας το δικό σου βιολί, ανακάλυπτες κάπου γραμμένη, και μέσα στα μύχια της ψυχή σου συνειδητοποιημένη, την ανυπέρβλητη εκείνη επιταγή: Άνθρωπε, "γνώθι σ αυτόν".
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
Εκπαιδευτικός- Συγγραφέας- Μουσικός''.
