Είναι φορές, που κάτι σαν φλόγα, καίει το νου του ανθρώπου.
Τα γεγονότα της ζωής του, δηλαδή, σημαντικά και μη και η σπουδαιότητα του, μέσα στο κόσμο. Ατομικό, με την ένωση του έξω κόσμου, ο άνθρωπος κατάφερε, να τρυπώσει νομικά, πολιτικά, αλλά και θρησκευτικά, με κίνδυνο την καθημερινή ρήξη.
Σε μια τέτοια κατάσταση, λοιπόν, γεννιούνται πολλά ερωτήματα, για το ατομικό πνεύμα.
Το πολύτιμο αγαθό, ο ατομικός νους. Άρα, ποιος ο λόγος, να υπάρχει πείνα, βία, καταδιώξεις, αμβλώσεις…
Έτσι λοιπόν, είναι καλό, να πιστεύουμε στο ελεύθερο πνεύμα. Στο πολυτιμότερο πράγμα του κόσμου, να αγωνιστούμε, να είναι ελεύθερο.
Τότε, παραμένουνε ικανοί, προς όλες τις κατευθύνσεις και έτσι, το μέσα μας, με το κατάλληλο σπόρο, δυναμώνει!
Για αυτό, δεν πρέπει, να μας φοβίζει η δέσμευση . Μας ολοκληρώνει, μας γεμίζει…
Σε όλες τις μορφές της και με την τόση σύνδεση και συνείδησή της!
Είναι, τόσο όμορφη η ζωή και οφείλουμε, να της φερόμαστε ανάλογα και να την ζούμε, σαν την τελευταία μέρα!
Ηλιάνα Βολονάκη - συγγραφέας
