του Αλέξανδρου Οικονομίδη
Έφτασα 40 χρονών, γέννημα-θρέμμα Ηλιουπολίτης για να πω ότι βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους να περνούν από το δημαρχείο της πόλης μας.
Βαρέθηκα την ανακύκλωση προσώπων.
Βαρέθηκα τους επαγγελματίες πολιτικούς.
Βαρέθηκα την αλαζονεία και την υπερβολική σιγουριά με αναφορά σε νίκες και ισχυρές πλειοψηφίες.
Βαρέθηκα τις κωλοτούμπες.
Βαρέθηκα να μου υπόσχονται έργα και ελπίδα εκείνοι που διοικούν το δήμο 9 χρόνια και ζητούν την ψήφο για άλλη μία τετραετία, γιατί προφανώς 9 χρόνια δεν είναι αρκετά.
Βαρέθηκα την ταβερνομαγκιά, το υφάκι, την νοοτροπία μπουζουκτσίδικου.
Βαρέθηκα την απαξίωση του πολιτισμού στην πόλη μας.
Ένας τρόπος υπάρχει να αντιμετωπιστεί αυτή η βαρεμάρα. Να στηρίξουμε νέους ανθρώπους και όχι δεινόσαυρους. Ανθρώπους που δεν αναδείχθηκαν μέσα από κομματικά πηγάδια και συντεχνίες.
Επειδή δεν ανήκα ποτέ στη ζωή μου σε κλίκες και συντεχνίες στηρίζω εκείνους που προάγουν τον πολιτισμό, την παιδεία και το επίπεδο στο δημόσιο λόγο.
Δεν είναι πλειοψηφία οι πολίτες που θέλουν την μαγκιά, την προκλητική συμπεριφορά και τον ξύλινο λόγο. Μειοψηφία είναι.
Καιρός λοιπόν να μιλήσει η λεγόμενη σιωπηλή πλειοψηφία, αυτή που θέλει και αξίζει μία δημοτική αρχή αντάξια της ομορφιάς που (κάποτε) είχε το προάστιό μας.
Δεν ξεχνώ ούτε πρόκειται να ξεχάσω τις «ομορφιές» που μας χάρισε η απερχόμενη δημοτική αρχή (και ο προκάτοχός της, για να μην ξεχνιόμαστε).
Δεν μπορώ να ξεχάσω τι έγινε το μακρινό πλέον 2010 όταν διάφορα «εξαπτέρυγα» εξαπέλυαν τα βέλη τους σε οποιονδήποτε αντιφρονούντα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι αρκετά στελέχη της απερχόμενης δημοτικής αρχής αντιμετώπιζαν οποιαδήποτε κριτική με επιθετικότητα και αλαζονεία, απαξιώνοντάς τη δημόσια.
Είναι στη φύση μου να είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε μορφή κατεστημένου και εξουσίας.
Οφείλουμε ως πολίτες να δώσουμε την ευκαιρία στο καινούργιο, το άφθαρτο, το νηφάλιο να κάνει την εμφάνισή του στα δρώμενα της πόλης μας και να χτυπήσει το κατεστημένο.
Οφείλουμε να ορθώσουμε επιτέλους ανάστημα στην παλαιοκομματική νοοτροπία που κατατρώει τα σπλάχνα της τοπικής κοινωνίας μας.
Δεν πάει άλλο. Κάτι πρέπει να αλλάξει και έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε.
Την ευκαιρία που μας δίνει η δημοκρατία.
Και ο Μάιος δεν είναι πλέον μακριά...
