Λόγια Δρόμικα / Λέξεις: Αλέξανδρος Σαλαμές ([email protected])
Από τη μέρα που ανακοινώθηκε το πρώτο κρούσμα Κορονοϊού στη πόλη που ζω, έγινα και εγώ μέρος αυτής της αλλόκοτης ιστορίας.
Αφού πέρασα από χίλια κύματα την γυναίκα που ταξίδεψε στην Ιταλία και γύρισε, άρχισα να κάνω ανανέωση σε όλα τα ειδησεογραφικά sites ανά μία ώρα και να βλέπω τις εξελίξεις.
Είναι θετική η 38άχρονη. Δεν είναι θετική η 38χρονη. Ποια είναι η 38χρονη. Φίλοι, γνωστοί συγγενικό περιβάλλον, πορεία, ταξιτζήδες που την μετέφεραν.
Φωνές, κραυγές, μάσκες, απολυμάνσεις, άδεια ράφια, αναβολές, ακυρώσεις. Φόβος. Φόβος. Φόβος.
Ταχυκαρδίες, άγχος για τις παραστάσεις που έχω στο επόμενο διάστημα, άγχος για τους συνεργάτες μου, τους γνωστούς που συναντώ στο δρόμο. Πλένω και ξαναπλένω τα χέρια μου.
Και φτάνει μία στιγμή που ο φόβος σε μπουκώνει σα να έχεις καπνίσει ένα πακέτο τσιγάρα μονοκοπανιά.
Αλλάζεις κανάλι να μη βλέπεις ειδήσεις. Το τηλεκοντρόλ σταματάει σε τηλεπωλητή.
«Πάρε βιταμίνες να θωρακίσεις τον οργανισμό σου». «Αγόρασε την μάσκα που σε προστατεύει 100%». «Η ΔΕΗ θα κλείσει και θα μείνεις χωρίς ρεύμα, άλλαξε πάροχο».
Υπάρχουν και οι ήρεμες φωνές. Αυτές που μιλάνε για μια απλή ίωση που πρέπει να φυλαγόμαστε μέχρι να ανοίξει ο καιρός. Για ημερομηνία λήξης και ελάχιστη θνησιμότητα.
Ο φόβος έχει καρφωθεί όμως μέσα σου. Γιατί είναι ευκολότερος από το θάρρος. Και η αλήθεια καμιά φορά ξεπλένεται σαν τα χέρια μας ύστερα από την απολύμανση και μένουν τα σκόρπια λόγια, η καταστροφολογία και η οργή.
Κάθομαι μπροστά στο PC μου. Όσο γράφω αυτά τα λόγια, τόσο ηρεμώ και σκέφτομαι ότι η μεγαλύτερη επιδημία της εποχής μας τελικά είναι τα κατώτερα μας ένστικτα.
Αυτά πουλάνε στα tabloids και στα κανάλια.
Αυτά μας καθοδηγούν.
Αυτά θέλουμε να βγάλουμε προς τα έξω για να τα ξορκίσουμε.
Ξημερώνουν δύσκολες μέρες.
Πιο δύσκολες από μία εποχιακή λοίμωξη.
Μέρες γεμάτες με τις πιο ανίατες ασθένειες. Αυτές της καρδιάς και της ψυχής. Και αλίμονο μας αν δεν γιατρέψουμε αυτές.
