Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΕΔΑΚΙ
- Ωραιότατη η γιορτή στο Προεδρικό Μέγαρο. Μόνο η δημοκρατία έλειπε…
- Λείπει σε δουλειές εδώ και χρόνια.
- Αλήθεια, ποια αποκατάσταση εννοούμε πως έγινε το 1974; Της Ρηνούλας της ξαδέλφης; Διότι της δημοκρατίας δεν έγινε.
- Τύποις δημοκρατικό ήταν το πολίτευμα, αφού σχεδόν όλοι οι χουντικοί παρέμειναν σε στρατό, αστυνομία, δικαιοσύνη και δημόσια διοίκηση.
- Ας μην ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι βασανιστές συνέχισαν την καριέρα τους. Το ότι κάποιοι δεν συνταξιοδοτήθηκαν κιόλας, ήταν επειδή τους εκτέλεσε η 17 Νοέμβρη και η 1ηΜάη.
- Οι ασφαλίτες συνέχισαν να μας φακελώνουν. Τι εφημερίδα αγοράζαμε, πού πηγαίναμε και με ποιους μιλούσαμε.
- Η αποχουντοποίηση ήρθε το 1981 και ολοκληρώθηκε το 1983 με την κατάργηση της χωροφυλακής.
- Όλο και κάποιοι χουντικοί, βέβαια, ξεγλίστρησαν και τη γλύτωσαν, αλλά δεν μπορούσαν, πλέον, να κάνουν κουμάντο.
- Η δημοκρατία, λοιπόν, δεν επανήλθε το 1974, αλλά το 1981. Και με τα μνημόνια την ξαναχάσαμε…
- Οπότε, άδικος κόπος η μάζωξη στο Προεδρικό. Συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν κάτι που δεν ήρθε το 1974 και δεν έχουμε ούτε σήμερα!
- Εντελώς ατμόσφαιρα Ιονέσκο…
- Πόσο, μάλλον, όταν ήταν παρών και ο Μάκης Βορίδης, πρώην γραμματέας της χουντικής ΕΠΕΝ, τον οποίο είχε βραβεύσει και η σύζυγος του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
- Ο ίδιος δεν μπορούσε. Εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης, ευχαριστώντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που με το «στιγμιαίο» γλύτωσε όλα τα καθάρματα που κατέλυσαν τη δημοκρατία από το εκτελεστικό απόσπασμα.
- Ήταν και άλλοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Ο Θάνος Πλεύρης, γιος του χουντικού και αρνητή του ολοκαυτώματος Κωνσταντίνου Πλεύρη και ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος, εκτός από τις ευχετήριες κάρτες που αντάλλασσε με τον Παττακό, υμνούσε και τον ύπνο με ανοιχτά παράθυρα επί Χούντας.
- Για τα ουρλιαχτά από τα βασανιστήρια που ακούγονταν, ακόμα κι από κλειστά παράθυρα, δεν έχει ακούσει κάτι…
- Πέρασαν, όμως, ωραία όλοι οι προσκεκλημένοι στο Προεδρικό Μέγαρο. Τα είπαν, τα ήπιαν και αποχώρησαν έμπλεοι υπερηφάνειας που τίμησαν τη δημοκρατία.
- Αν και προτιμότερο θα ήταν να μην την τιμούν μια φορά το χρόνο με λόγια, αλλά καθημερινά με πράξεις…
