Νίκος Καραβέλος
Αυτοί οι "γιατροί" που βγαίνουν σαν τα σφαλάγγια μέσα από τις τρύπες τους.Αυτοί που νομίζουν πως έχουν την εξουσία να κανονίζουν τη ζωή και τον θάνατό μας.
Αυτοί με τις λευκές ποδιές και τις μαύρες ψυχές.
Αυτοί οι σωτήρες, οι ειδικοί που δεν επιτρέπουν τον αντίλογο.
Αυτοί οι απρεπείς, που το μόνο που κατόρθωσαν ήταν να γίνουν γιατροί.
Αυτοί που δεν έχουν σχέση με τους αγωνιστές γιατρούς του μεροκάματου, αλλά με τις αυλές των εντολέων τους.
Αυτοί που απαξιώνουν ακόμη και τον καλόπιστο έλεγχο στις αντιφάσεις τους.Αυτοί που η "ιατρική"ανοησία τους είναι ορατή ακόμη και από απόσταση.
Αυτοί που ελπίζεις, πριν πεθάνεις, να τους δεις να απολογούνται δειλοί και κάτωχροι.Αυτοί, τακτικά μέλη της αγέλης των αναιδών
Αυτοί, οι στερημένοι που στερούνται συμπόνοιας για τους πολίτες που πάσχουν, πεινούν, αυτοκτονούν.
Αυτοί, οι θιασώτες ενός αλήτη της ιατρικής, του δόκτορος Φάουτσι Μέγκελε.
Αυτοί που αποδέχονται να τους μισούν πλέον θανάσιμα.
Αυτοί που όσο κρατάει η τυραννία, η καταστροφή, η διάλυση, η καταβύθιση, δεν έχασαν από τους παχυλούς μισθούς μηδέ από τις τόσες απολαβές τους.
Τους αντιπάθησα, όσο δεν έχω αντιπαθήσει άνθρωπο.
Τους αηδίασα, μέσα από το παραξενεμένο βλέμμα των παιδιών.
Τους εξόρισα από μέσα μου, μέσα από το τρέμουλο των κατεστραμμένων.
Τους μίσησα, ναι το ομολογώ, γιατί με εξανάγκασαν να τους μισήσω.
