Ο κομπλεξικός είναι ο εχθρός του κακού. Ο κακός είναι κακός, φαίνεται.
Αρθρογραφία
Η μυρωδιά της γυναίκας, δεν είναι μόνο αισθησιακή υπόσταση, αλλά η φυγή της. Το δικαίωμα στην ελεύθερη βούλησή της. Στη μητρότητα και στην αποσιώπηση σε καταστάσεις, του νου.
Η ελληνική κυβέρνηση, η μόνη από το 2011 που επί δύο χρόνια δεν απορρόφησε από ανικανότητα ούτε σεντ από τα ΜΟΝΙΜΑ ευρωπαϊκά προγράμματα σίτισης και δωρεάν παροχής φρούτων, λαχανικών, γάλατος στα σχολεία, κυκλοφορεί προπαγανδιστικό βίντεο (YouTube και TV) που απευθύνεται σε παιδιά (!), όπου διαφημίζει την παροχή γευμάτων φέτος σε δημοτικά σχολεία, εξαπατώντας τα και με τα στοιχεία του και με τη φωνή του κ. Τσίπρα που τη συνοδεύει και με το εθνόσημο στο τέλος!
Λοιπόν, ακούστε, παραχαράκτες της ιστορίας, που ονειρεύεστε, ετσιθελικά, έξω από κάθε ιστορική πραγματικότητα, δική σας «Μακεδονία» που, κατά τα ταραγμένα σας μυαλά, φτάνει μέχρι τον Όλυμπο και «μακεδονική μειονότητα» (ενώ καμία τέτοια μειονότητα δεν έχει καταγραφεί στην περιοχή είτε το 1908, είτε το 1926 που έγιναν απογραφές )
Πότε νίκησε ο πρώτος Μακεδόνας στους Ολυμπιακούς αγώνες; Και ποιος ήταν; Όχι βασιλιάς (και τʼ άλογά του), αλλά απλός πολίτης, ξωμάχος ή γαιοκτήμονας, όχι ποιος ξεγέλασε τον Ταράξιππο με τα άλογα του αφέντη του, αλλά ποιος πρώτος από τους Μακεδόνες νίκησε στον οπλίτη δρόμο ή το παγκράτιο;
Είναι γνωστό (ευρέως ή σχετικώς, δεν γνωρίζω πια) το ποίημα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ «Αν».
Δεν παίζεται ο Κυριάκος, τουλάχιστον όταν ομιλεί στη Βουλή. Είναι, ο έρμος, σαν καντηλανάφτης που ο Τσίπρας του κλέβει την εκκλησία κι εκείνος ανάβει κεράκι στον Άγιο Φανούριο, να πιάσει τον κλέφτη ο Άγιος Γεράσιμος – βοήθειά μας!
Γίνονται πολλά, σήμερα θα μείνουμε μόνον σε ένα. Έχει περάσει ώς τώρα στα ψιλά, αλλά είναι χοντρό.
Όταν ο Αριστοτέλης άρχισε να παρατηρεί τις συνέπειες από την ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Αθήνα, έκανε δύο παρατηρήσεις, η μια… μαρξιστική και η δεύτερη δραματική.
Πρέπει να παραδεχτώ μια ακόμα ανυπαρξία λύσης. Μια γυναίκα με σπαστά Ελληνικά κρατάει ένα βιβλιάριο ΙΚΑ και ένα έγγραφο μιας δημόσιας υπηρεσίας -που αλλάζει στελέχωση, όνομα, αρμοδιότητες και στόχους κάθε δυο τρεις μήνες τα τελευταία χρόνια. Τώρα λέγεται ΚΕΠΑ, νομίζω.
Του Χριστόφορου Σεβαστίδη, Προέδρου Πρωτοδικών – Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Ο άνθρωπος διακρίνεται από τα γνωρίσματά του, κάποτε και από την απουσία τους. Οι ιδιότητες που αναγνωρίζονται στα έμψυχα και στα άψυχα λέγονται χαρακτηριστικά.
Η διάσημη αυτή ατάκα που είπε ο Παπαγιανόπουλος στον ερωτοχτυπημένο καζανόβα Κωνσταντάρα, στην ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια», περιγράφει με τον γλαφυρότερο τρόπο το δράμα της πατρίδας μας.
Πάμε χαλαρά. Όπως σε μια μέρα σχόλης. Ή ανεργίας. Ή αναγκαστικής αεργίας. Όπως όταν μπαίνεις στον καφενέ για έναν καφέ ή στην καφετέρια για κάτι που σου πάει πιο πολύ –
Μας έχουν πρήξει τα ΜΜΕ με την επωδό ότι αντιδρούν οι βουλευτές της κυβέρνησης στα μέτρα που περιορίζουν την απεργία, που δίνουν στους δανειστές τις 14 μεγάλες επιχειρήσεις του κράτους, που ανοίγουν το δρόμο σε αθρόους πλειστηριασμούς, που… που…που…
Η αλήθεια είναι ότι το κλάμα λυτρώνει! Κάνεις την αμαρτία σου, ρίχνεις ένα κλάμα και ανακουφίζεσαι. Έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ!
Έλεγαν οι Λέλεγες κι έκαναν πως άκουγαν οι Κάρες. Στο θέμα της ονομασίας της Φυρομίας (και πολύ περισσότερο των Φυρομίων) παίζουμε εν ου παικτοίς. Μπορεί να βρεθεί μια «λύση», αλλά λύση δεν θα είναι.
Το παλιό πολιτικό σύστημα στη χώρα μας και οι κατʼ εξοχήν εκφραστές του (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ) προφανώς πνέουν τα λοίσθια. Ακόμη και οι τελευταίες προσπάθειες των ηγεσιών τους για μια επανάκαμψη δεν μπορούν να φέρουν αποτελέσματα.
Σύντροφοι, συγκινήθηκα! Διάβασα τη συνέντευξη της αριστερής συντρόφισσας Περιστέρας Μπαζιάνα (που έδωσε ως πολίτης) και είδα όλες μου τις αμαρτίες να περνούν μπροστά απʼ τα μάτια μου!
Το κάλεσμα απευθύνουν από κοινού η Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων Μηδενική Ανοχή και η Κίνηση Καλλιτεχνών με αναπηρία.