του Νίκου Καραβέλου
Ας ξεκινήσουμε με αυτό:
" ...Αναλογιζόμενος όσο μπορώ πιο έντιμα την τριακονταετή περίπου θητεία μου, στην ΄άσκηση της δικαιοσύνης, το μόνο αντικειμενικό καταστάλαγμα που διατηρώ, είναι ότι περπάτησα σε ένα δρόμο μάταιο. Όπου το παλιό δεν πεθαίνει και το καινούριο δεν γεννιέται. Κι ακόμη ότι ανάλωσα τη ζωή μου στην εκδούλευση ενός θεσμού με ανίατο αναχρονισμό και στατικότητα. Η κλασσική και αμετακίνητη αντίληψη του, διέπεται από μια στοιχειωδώς ανεξέλικτη σχηματικότητα και μονομέρεια.
Ένας μηχανισμός δηλαδή που απαντά στο "κακό" με ένα άλλο κακό, επισωρεύοντάς το.".
Ας συνεχίσουμε με τούτο:
"Μια νομοθετική και δικαστική λειτουργία που απαρτίζεται κατά κανόνα από αχθοφόρους ετοίμων ιδεών, που οχυρώνεται σε αφηρημένες και στερεότυπες αρχές, που δυναστεύεται από την φορά των περιστάσεων.Που δρα και αποφαίνεται από μακριά, χωρίς προσέγγιση και άμεση προσωπική εμπειρία.Όπως ο στρατός, ο κάθε πολεμικός στρατός,που δεν έχει δει, ούτε γνωρίσει, ούτε συναναστραφεί τον αντίπαλό του".
Κι ακόμη ετούτο:
"Η ποινική επιστήμη είναι επάξιος διάδοχος της παλαιότερης θεολογίας και μεταφυσικής...Το να τιμωρείς δεν σημαίνει αποκατάσταση του νομίμου. Σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη επιδείνωση των πραγμάτων...Και όπως πάντοτε στον πόλεμο, στον κάθε πόλεμο,και σε αυτόν που γίνεται στο όνομα της πιο υψηλής ηθικής ιδέας (της Δικαιοσύνης),ο μεγάλος ηττημένος είναι ο άνθρωπος . Και πρώτο θύμα του η Αλήθεια."
Και τέλος αυτές οι γραμμές:
"Οι νόμοι είναι συνάρτηση της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος.Και καθεστηκυία τάξη περιέχει πολυάριθμα προνόμια και διακρίσεις.,ανισότητες και αδικίες....
Η απονομή συνεπώς της Δικαιοσύνης έχει πολιτικό χαρακτήρα. Είναι όργανο πολιτικό της εξουσίας.
Μια καλλίτερη δικαιοσύνη μπορεί να αναζητηθεί μόνο μέσα σε ένα καινούριο πλαίσιο ζωής, με αναδιανομή του "έχειν" και του "εξουσιάζειν" από μια νέα κοινωνικοπολιτική οργάνωση. Αναδιανομή που θα αποβλέπει στην αλληλεγγύη και την κοινωνική πρόληψη παρά στο ηθικοθρησκευτικό πταίσμα και την επιβολή".
Προσυπογράφοντας, λέξη προς λέξη και στο σύνολο, το βαθύ αυτό κείμενο, που αποτελεί ύμνο και ταυτόχρονα μαστίγιο για τη δικαιοσύνη, αποκαλύπτω ότι γράφτηκε, όχι από κάποιον "επαναστάτη", αλλά από έναν δικαστικό λειτουργό!
Οι γραμμές αυτές που χάραξαν τη ζωή και την δράση μου, ανήκουν στον αείμνηστο Εισαγγελέα Εφετών Βασίλειο Ι. Παππά,και αποτυπώθηκαν στο σπάνιο και δυσεύρετο πια βιβλίο του με τίτλο:"Το Ποινικό Πρόβλημα", εκδόσεις Αφοί Σάκκουλα, 1986.
Το βιβλίο αυτό δεν βρίσκεται ποτέ στη βιβλιοθήκη μου. Είναι πάντα στα χέρια μου. Από τότε που μοιράστηκα μαζί με τον γλυκύτατο αυτόν άνθρωπο, εκείνον τον καφέ απέναντι από τα δικαστήρια στην "Ευελπίδων", ένα ανοιξιάτικο πρωινό, μαζί και με τον αγαπητό μου φίλο και συνάδελφο, Γιώργο Ζαπάντη, που είχε την καλοσύνη να μου τον γνωρίσει.
Από τότε, νομίζω, έγινα δικηγόρος.
