Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΕΔΑΚΙ
- Τι κι αν οι λοιμωξιολόγοι μας εκλιπαρούν να γιορτάσουμε σε στενό οικογενειακό κύκλο.
- Ουκ ολίγοι συμπολίτες μας κάλεσαν όλο το σόι.
- Λες κι αν δεν έβλεπαν συνυφάδες και μπατζανάκηδες θα τους κοβόταν η όρεξη…
- Αφήστε, που ποτέ δεν καταλάβαμε για ποιο λόγο θες να βλέπεις στο ρεβεγιόν αυτούς που δεν θες να βλέπεις τον υπόλοιπο χρόνο!
- Αλλά, ακόμα, κι αν πρόκειται για αγαπημένα σου πρόσωπα, για ποιο λόγο να ρισκάρεις, τώρα, με την πανδημία, να τα δεις για τελευταία φορά;
- Διότι, τα πράγματα είναι απλά.
- Σε στενό οικογενειακό κύκλο θα κάνουμε είτε Χριστούγεννα, είτε κηδεία!
- Από την άλλη, όλοι αυτοί που μελαγχόλησαν με το οικογενειακό ρεβεγιόν, δεν είναι οι ίδιοι που, κάθε Χριστούγεννα, τρελαίνονταν με τις ετοιμασίες του γιορτινού τραπεζιού και υπόσχονταν να μην το ξανακάνουν;
- Και στο κάτω κάτω με την οικογένεια περνάμε τις άγιες μέρες, όχι με άγνωστους περαστικούς…
- Κι αν δεν αντέχουμε βραδιές με τη γυναίκα ή τον άνδρα και τα παιδιά μας, τότε το πραγματικό μας πρόβλημα δεν είναι το ρεβεγιόν.
- Κι αν παραπονιόμαστε εμείς που έχουμε κάποιον δίπλα μας, τι να πουν κι αυτοί που είναι μόνοι τους στη ζωή;
- Όπως και να έχει, διαφορετικά είναι αυτά τα Χριστούγεννα.
- Όπως είναι διαφορετικά, εδώ και χρόνια λόγω της κρίσης, για πολλούς συνανθρώπους μας.
- Προτού, λοιπόν, παραπονεθούμε επειδή θα φάμε μόνοι μας τη γαλοπούλα, ας σκεφθούμε ότι κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να έχουν ούτε αυτή τη χαρά…
- Ας πούμε, λοιπόν, ένα ευχαριστώ όσοι καθόμαστε γύρω από το γιορτινό τραπέζι με όλα τα καλά.
- Και φυσικά, όσοι παραμένουμε όρθιοι στην εποχή της πανδημίας.
- Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν…
