Σήμερα, λένε, η γιορτή της μάνας.

Αν και αλλεργικός στις καθορισμένες «υπομνήσεις» φυσικών ρόλων και «αποστολών», κουφός στους ύμνους σε ήρωες, στέκω προσκυνητής στα πόδια κάθε τραγικής μάνας.

Μιλώ σήμερα όχι με γλυκερά λόγια αγάπης και αυτοθυσίας της μάνας, όχι για «φωνές τη νύχτα μάνας τρελής στους έρημους δρόμους» στο τέλος του εμφυλίου μας.

Μιλώ για τις μάνες με τα εμβρόντητα μάτια που μας κοιτάζουν καθώς μπαίνουμε κάθε μέρα στους θαλάμους, με ένα πελώριο «γιατί» στα στεγνωμένα πια μάτια.

Για τις μάνες που ζουν την αντιστροφή της φυσικής τάξης· αυτές που έχουν το τραγικό προνόμιο να δουν τον «καρπό της κοιλίας» τους να αρρωσταίνει δυνητικά θανάσιμα πριν αυτές κλείσουν για πάντα τα μάτια.

Για την μάνα μου που βγήκε στιγμιαία από το προθανάτιο βύθος για να με μαλώσει που έκλαιγα γι’ αυτήν.

Μιλώ για όλες αυτές που αποκαλώ «μανούλες»…

Αλλά και για όλους τους πατεράδες που, χωρίς ένα λυγμό, χωρίς βόγγο, από το παρασκήνιο στηρίζουν την εποποιία μάνας και παιδιού για τη νίκη πάνω στην αρρώστια· για τη ζωή.

Μιλώ για τις μάνες που, με τη φυσική ανυποταξία, διαπορθμεύουν τα βλαστάρια τους από το φλογισμένο σκοτάδι μιας ανεξήγητης κόλασης στο ήσυχο φως της Υγείας.

Γυναίκα, λέαινα φρουρός του γόνου και της συνέχειας.

Γυναίκα της Ζωής.

Αλέξανδρος Αρδαβάνης

Διευθυντή της Α΄Ογκολογικής Κλινικής του Άγιου Σάββα.

Πηγή: www.wincancer.gr

Προβλήθηκε 330 φορές

Ο τσαμπουκάς (αρχηγός;) που εκλιπαρεί (Του Δημήτρη Καμπουράκη)

Ετυμολογικά, το ρήμα «εκλιπαρώ» προέρχεται από την σύνθεση του «εκ» και του «λιπαρός». Λιπαρός είναι ο καλυμμένος με λάδι ή λίπος, αυτός που γλιστράει, ο άπιαστος, ο γλίτσας. Ο Μπαμπινιώτης τα γράφει αυτά. Το «εκλιπαρώ» ως συνθετικό ρήμα, σημαίνει «παρακαλώ ικετευτικά». Βρε τον τσαμπουκά τον Αλέξη λοιπόν.

Το δούλεμα ως διακυβέρνηση (του Στάθη)

Κυρία, δημοσιογράφος - χρονογράφος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια αντιμετωπίζει την πολιτική σαν να είναι φολκλόρ και τη ζωή ως μια ενδιαφέρουσα κατάσταση για την αλαζονεία του μικροαστικού μικρομεγαλισμού, έγραφε τις προάλλες σε αντιπαθή (στη θεία Φωτούλα) εφημερίδα μια γλυκερή ωδή στην πλατεία Θεάτρου – πώς εξανθρωπίσθηκε και πώς μετατράπηκε σε όαση γλυκύτητος, απλώς με μια - δυο «δράσεις».

Έχει δίκιο ο Πολάκης (Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης)

Σε πείσμα όσων επιτίθενται στον υφυπουργό Υγείας κ Πολάκη, η στήλη επικροτεί την πρότασή του για φυλακίσεις πολιτικών που παρανομούν, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας. Προτείνω, μάλιστα, να ξεκινήσουμε από τα πιο φρικαλέα περιστατικά.

Μένουν μαζί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γατζωμένοι στην εξουσία, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. (του Τάκη Διαμαντόπουλου)

Και μαζί και χώρια, που λέει και ο λαός. Αυτό ισχύει για τους δυο κυβερνητικούς εταίρους Τσίπρα -Καμμένου, που τις τελευταίες ημέρες συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ με αντικείμενο τις σχέσεις των δυο πλευρών με αφορμή την συμφωνία των Πρεσπών και τις αμερικανικές βάσεις στην χώρα μας.

Με αυτή τη γλώσσα Κύριοι, ή σύντροφοι ή συναγωνιστές ή συμπολίτες δεν πάμε πουθενά! (του Γιώργου Μπαλτά)

Διαβάζω στην ανακοίνωση πρόσκληση της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηλιούπολης : «οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 80 ΚΑΤΩ από την αποφασιστική καθοδήγηση της δημοτικής αρχής του αείμνηστου κομμουνιστή δημάρχου Δημήτρη Κιντή».