Του Στάθη (www.topontiki.gr)

Η έξοδός μας θα είναι καθαρή λέει ο Τσίπρας. Ναι αλλά να την μπανιάρουμε και λιγάκι λέει ο κ. Τσακαλώτος – μη μας μείνει στα χέρια και τη βρουν λερωμένη οι τραυματιοφορείς!

Άλλωστε αυτό που μας περιμένει, η Άγρια και Αγία Εποπτεία, σκωτσέζικο ντους θα είναι: ζεστό - κρύο, ζεστό - κρύο και όποιος αντέξει. «Οι συντάξεις θα κοπούν ανυπερθέτως από πρώτης πρώτου του 2019» δηλώνει ο υφύπ (και αυτού Υφυψηλότης) Πετρόπουλος.

Μην είμεθα απόλυτοι παρεμβαίνει ο κ. Παππάς, θα το δουλέψουμε κάπως το πράγμα, θα σας δουλέψουμε λίγο ακόμα, μη προτρεχέτω η αγωνία της διανοίας σας. Προσωπικώς τείνω να πιστέψω τον κ. Παππά που είναι και υψιπετής – εκεί ψηλά στον ουρανό υπάρχει ένα πεντάστερο μυστικό. Πλην όμως, σοβαρευτείτε, «λεβέντες της δρακογενιάς». Δεν μπορεί ο ένας να λέει έτσι κι ο άλλος κοκορέτσι, θα τα κάνουμε γιουβέτσι.

Σκουρλέτης! Αδάμας! Λέει ο άνθρωπος παλιότερα στον κ. Χατζή (εκπομπή «Ακραίως» στον ΣΚΑΪ) «εμείς (ο ΣΥΡΙΖΑ) είμαστε η ασυνέχεια (του κράτους) εις όσα αφορούν τις μνημονιακές δεσμεύσεις». Λέει τώρα (προχθές) ο ίδιος και ο αυτός κ. Σκουρλέτης στην ίδια εκπομπή πάλι στον κ. Χατζή (και τον αφήνει άφωνο): «υπάρχει συνέχεια στο κράτος. Οι μνημονιακές δεσμεύσεις θα τηρηθούν στο ακέραιο». Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που έγινε μαριονέτα (και Μαρία Αντουανέτα). Πάνω τούρλα, κάτω τούρλα, άλλο μούρλα, άλλο μούρλια.

Βαδίζουμε σε μια ζοφερή κοιλάδα, την κοιλάδα του παραλογισμού με βακτηρία τις παραισθήσεις, σε ένα τοπίο τίγκα στους αντικατοπτρισμούς και τους αποπροσανατολισμούς. Κι έτσι θα πορευθούμε έως τις εκλογές. Με την παραμύθα του Τσίπρα να παίρνουμε τη δόση μας (επιδόματα), ενώ εκείνος θα μας παίρνει το αίμα μας (συντάξεις, μισθούς, οικίες, φόρους), μια παραμύθα γεμάτη μπάφους Καρανίκα, αμοραλισμό και απλή, ανόθευτη βλακεία.

Αυτή είναι η εθνική στρατηγική, αυτό είναι το πολιτικό μάθημα που βγάλαμε απ’ την κρίση. Το καρκατσουλιό των παραισθήσεων, η άβυσσος της παραμύθας με ολίγην από καλά λόγια του μεσιέ Μοσκοβισί και ολίγην από δακρυσμένα παράσημα (για τους απαγχονισθέντες ήρωες στην Κύπρο) του πρίγκηπος Καρόλου της σχισμένης περικνημίδος.

Αντί να λύνονται προβλήματα, σνιφάρουμε υποσχέσεις, παραισθήσεις και μπαρούφες. Όπως ότι ο Τσίπρας θα «ξεκάνει» όσα έκανε και μας ξέκανε, ενώ ο Κούλης θα συνεχίσει να κάνει τα ίδια, διότι το κράτος (δηλαδή το προτεκτοράτο) έχει συνέχεια (και οι μαριονέτες συνέπεια). Πασάροντας τον κυνισμό του για ειλικρίνεια ο Κούλης διεκδικεί από τον Τσίπρα τη θέση του εξάρχου των Δυτικών, του αρχιεπιστάτη των Δυνατών, του φοροσυλλέκτη των Δανειστών και του Ανθυπάτου του Βερολίνου.

Αυτή είναι η διττή δουλικότητα του δικομματικού μονοκομματισμού, παλιού και νέου. Ο Τσίπρας με τις κωλοτούμπες του και ο Κούλης με τον κυνισμό του διαπράττουν τον ίδιο φόνο, την ίδια ληστεία μετά φόνου, τον ίδιο βιασμό.

Η Ελλάδα στραγγαλίζεται ενώ βιάζεται. Κι εκεί που πάει να ξεψυχήσει οι στραγγαλιστές την αφήνουν να πάρει μιαν ανάσα – ένα επίδομα, έναν διορισμούλη – και ύστερα συνεχίζουν τον στραγγαλισμό. Ώσπου να την ξεπατώσουν απ’ το σώμα της το ίδιο (με τις υποδομές που ξεπουλάνε, με τη νεολαία που εκδιώκουν στην ξένη), ώσπου να χάσουμε εδάφη, ώσπου να μην ξανασηκώσουμε κεφάλι.

Αυτά τα ορνίθια τύπου Φλαμπουράρη και Τζάκρη ή Κούλη, μαζί με τα όρνια των Γερμανοτραπεζομαφιόζων έχουν βάλει στη μέση έναν λαό και τον έχουν κάνει κιμά. Σήμερα για τα μαχαιροπίρουνα, αύριο για τα κανόνια.

θέλουμε αρχιερείς; Αυτά τα ουτιδανά όντα που μουγκανίζουν σπουδαιοφανή εγκληματικότητα, είναι το μόνον που μας απέμεινε; Πάρ’ τε την ευθύνη.

e-mail: stathispontiki@gmail.com 

Προβλήθηκε 143 φορές

Ο τσαμπουκάς (αρχηγός;) που εκλιπαρεί (Του Δημήτρη Καμπουράκη)

Ετυμολογικά, το ρήμα «εκλιπαρώ» προέρχεται από την σύνθεση του «εκ» και του «λιπαρός». Λιπαρός είναι ο καλυμμένος με λάδι ή λίπος, αυτός που γλιστράει, ο άπιαστος, ο γλίτσας. Ο Μπαμπινιώτης τα γράφει αυτά. Το «εκλιπαρώ» ως συνθετικό ρήμα, σημαίνει «παρακαλώ ικετευτικά». Βρε τον τσαμπουκά τον Αλέξη λοιπόν.

Το δούλεμα ως διακυβέρνηση (του Στάθη)

Κυρία, δημοσιογράφος - χρονογράφος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια αντιμετωπίζει την πολιτική σαν να είναι φολκλόρ και τη ζωή ως μια ενδιαφέρουσα κατάσταση για την αλαζονεία του μικροαστικού μικρομεγαλισμού, έγραφε τις προάλλες σε αντιπαθή (στη θεία Φωτούλα) εφημερίδα μια γλυκερή ωδή στην πλατεία Θεάτρου – πώς εξανθρωπίσθηκε και πώς μετατράπηκε σε όαση γλυκύτητος, απλώς με μια - δυο «δράσεις».

Έχει δίκιο ο Πολάκης (Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης)

Σε πείσμα όσων επιτίθενται στον υφυπουργό Υγείας κ Πολάκη, η στήλη επικροτεί την πρότασή του για φυλακίσεις πολιτικών που παρανομούν, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας. Προτείνω, μάλιστα, να ξεκινήσουμε από τα πιο φρικαλέα περιστατικά.

Μένουν μαζί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γατζωμένοι στην εξουσία, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. (του Τάκη Διαμαντόπουλου)

Και μαζί και χώρια, που λέει και ο λαός. Αυτό ισχύει για τους δυο κυβερνητικούς εταίρους Τσίπρα -Καμμένου, που τις τελευταίες ημέρες συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ με αντικείμενο τις σχέσεις των δυο πλευρών με αφορμή την συμφωνία των Πρεσπών και τις αμερικανικές βάσεις στην χώρα μας.

Με αυτή τη γλώσσα Κύριοι, ή σύντροφοι ή συναγωνιστές ή συμπολίτες δεν πάμε πουθενά! (του Γιώργου Μπαλτά)

Διαβάζω στην ανακοίνωση πρόσκληση της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηλιούπολης : «οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 80 ΚΑΤΩ από την αποφασιστική καθοδήγηση της δημοτικής αρχής του αείμνηστου κομμουνιστή δημάρχου Δημήτρη Κιντή».