Του Στάθη (www.topontiki.gr)

Χρειάσθηκε προχθές να φύγω για λίγο απ’ τα γραφεία της εφημερίδας. Καθ’ οδόν, απ’ το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, άρχισα να ακούω για τα γεγονότα στη Γάζα, απ’ τα ερτζιανά άρχισαν να φθάνουν σαν μαύρα πουλιά οι πρώτοι αριθμοί για νεκρούς.

Είκοσι δύο οι νεκροί, λέει, εκατοντάδες οι τραυματίες – δεν μπορεί, σκέφθηκα, κάποιο λάθος θα έχει γίνει, δεν μπορεί να δέχθηκε εισβολή το Ισραήλ, όμως οι πρώτοι αριθμοί κατέφθαναν και μαζί τους οι πρώτες λέξεις: σφαγή, σφαγείο, μακελειό. Συνηθισμένες λέξεις – λουτρό αίματος – διότι όλο αυτό το κακό έχει συμβεί στην αιμάσσουσα Παλαιστίνη επανειλημμένως και κατά κόρον – παρ’ ότι ακόρεστη η κόλαση.

Ώσπου να φθάσω στον προορισμό μου, οι νεκροί είχαν γίνει σαράντα, οι τραυματίες χιλιάδες. Κι ώσπου να επιστρέψω πίσω στην εφημερίδα, απομεσήμερο, οι νεκροί είχαν φθάσει να είναι πενήντα – λες και οι Ισραηλινοί σκότωναν κουνούπια.

Μέσα σε λίγες ώρες πενήντα άνθρωποι, πενήντα σύμπαντα είχαν πεθάνει, είχαν σβήσει, είχαν δολοφονηθεί, είχαν γίνει στατιστική για τις συνηθισμένες ειδήσεις, τα συνηθισμένα σχόλια που κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια για μια τραγωδία δίχως τέλος. «Είμαστε σε αυτοάμυνα» δήλωσε ο Νετανιάχου, οι ΗΠΑ εμπόδισαν την καταδίκη του Ισραήλ στον ΟΗΕ, ένα μωρό ξεψύχησε, η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε αυτοσυγκράτηση από τις σφαίρες, η κυβέρνηση (και η μείζων αντιπολίτευση) στην Ελλάδα πήραν αγκαλιά τη σιωπή τους και πέσαμε όλοι μαζί για ύπνο, όχι τον ύπνο του θανάτου των άλλων, αλλά τον αδελφό του, εκείνον που έχει επόμενο πρωινό, ώστε να συνεχίσουμε να σκοτώνουμε Παλαιστίνιους ή όποιους άλλους άμοιρους χρειάζεται να τρώνε τα κανόνια για να γεμίζουν οι σάπιες κοιλιές.

Η Γάζα είναι ένα γιγάντιο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης σε σχήμα Φερέτρου. Αντιθέτως το Ισραήλ είναι ένα ευρωπαϊκό κράτος που μετέχει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, είναι επίσης ένα δισυπόστατο κράτος (μισό στην Παλαιστίνη, μισό στις ΗΠΑ), ένα κράτος ακροβολισμένο γύρω από ανθρώπους που πρέπει να εξοντώνει για να υπάρχει, έχει δηλαδή από χέρι δίκιο, ένα δίκιο δυτικό και οικείο.

Η ύπαρξη του Ισραήλ και η (μη;) ύπαρξη της Παλαιστίνης αποτελούν έναν γόρδιο δεσμό που θα λυθεί δίκαια (ίσως) μόνον αν εμφανισθεί ένα νέο είδος ανθρώπου για το οποίο η ιστορία θα είναι σοφία κι όχι συμβόλαιο θανάτων. Για την ώρα νέο αίμα, νέα φαντάσματα, πρόσθετο μίσος, νέα παρακαταθήκη μελλοντικών δεινών. Και το σπουδαιότερο: το Τελ Αβίβ μπορεί να αισθάνεται ακόμα πιο απενοχοποιημένο για τις φασιστικές και ναζιστικές μεθόδους που χρησιμοποιεί. Δεν είναι καλύτερη η Ουάσιγκτον ή το Παρίσι ή το Λονδίνο – μαύρες τρύπες από τα έργα τους χαίνουν η Συρία, το Ιράκ και τόσες άλλες χώρες. Δεν είναι καλύτερη η Τουρκία που ανακαλεί τον πρέσβη της από το Ισραήλ για να τον τοποθετήσει στο… Αφρίν.

Μία ημέρα φρίκης προχθές που προδιαγράφει μια επόμενη μέρα φρίκης αύριο. Και γελοιότητος. Στο Παρίσι είμαστε όλοι Σαρλί Εμπντό και στη Δαμασκό είμαστε όλοι Αρμαγεδδών βομβών. Και η ζωή συνεχίζεται με τον θάνατο να παίρνει τις αποφάσεις, τον θάνατο Τραμπ, τον θάνατο Νετανιάχου, τον θάνατο - δεν - γίνεται - αλλιώς, είναι πολλά τα λεφτά, ανθρωπάκι μου.

Αυτός είναι ο τοξικός ταξικός μας κόσμος. Πενήντα άνθρωποι, πενήντα σύμπαντα χάθηκαν διά μιας, χιλιάδες τραυματίσθηκαν, αυτό γίνεται παντού συνεχώς, βουβές μάς επισκέπτονται οι λέξεις, θλίψη, θρήνος, πένθος, οργή, εκδίκηση, μακελειό, σφαγή, λουτρό αίματος, βουβοί χάνονται και οι αριθμοί μέσα στην καταχνιά των αριθμών. Uber alles ο θάνατος. Τόσο λογικά, τόσο ηθικά συσκευασμένος, με την προσφορά να καλύπτει πάντα τη ζήτηση – διότι σε αυτές τις Σκαιές Πύλες και σε αυτά τα Αφεντικά πηγαίνουμε πάντα πελάτες…

e-mail: stathispontiki@gmail.com 

Προβλήθηκε 119 φορές

Ο τσαμπουκάς (αρχηγός;) που εκλιπαρεί (Του Δημήτρη Καμπουράκη)

Ετυμολογικά, το ρήμα «εκλιπαρώ» προέρχεται από την σύνθεση του «εκ» και του «λιπαρός». Λιπαρός είναι ο καλυμμένος με λάδι ή λίπος, αυτός που γλιστράει, ο άπιαστος, ο γλίτσας. Ο Μπαμπινιώτης τα γράφει αυτά. Το «εκλιπαρώ» ως συνθετικό ρήμα, σημαίνει «παρακαλώ ικετευτικά». Βρε τον τσαμπουκά τον Αλέξη λοιπόν.

Το δούλεμα ως διακυβέρνηση (του Στάθη)

Κυρία, δημοσιογράφος - χρονογράφος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια αντιμετωπίζει την πολιτική σαν να είναι φολκλόρ και τη ζωή ως μια ενδιαφέρουσα κατάσταση για την αλαζονεία του μικροαστικού μικρομεγαλισμού, έγραφε τις προάλλες σε αντιπαθή (στη θεία Φωτούλα) εφημερίδα μια γλυκερή ωδή στην πλατεία Θεάτρου – πώς εξανθρωπίσθηκε και πώς μετατράπηκε σε όαση γλυκύτητος, απλώς με μια - δυο «δράσεις».

Έχει δίκιο ο Πολάκης (Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης)

Σε πείσμα όσων επιτίθενται στον υφυπουργό Υγείας κ Πολάκη, η στήλη επικροτεί την πρότασή του για φυλακίσεις πολιτικών που παρανομούν, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας. Προτείνω, μάλιστα, να ξεκινήσουμε από τα πιο φρικαλέα περιστατικά.

Μένουν μαζί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γατζωμένοι στην εξουσία, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. (του Τάκη Διαμαντόπουλου)

Και μαζί και χώρια, που λέει και ο λαός. Αυτό ισχύει για τους δυο κυβερνητικούς εταίρους Τσίπρα -Καμμένου, που τις τελευταίες ημέρες συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ με αντικείμενο τις σχέσεις των δυο πλευρών με αφορμή την συμφωνία των Πρεσπών και τις αμερικανικές βάσεις στην χώρα μας.

Με αυτή τη γλώσσα Κύριοι, ή σύντροφοι ή συναγωνιστές ή συμπολίτες δεν πάμε πουθενά! (του Γιώργου Μπαλτά)

Διαβάζω στην ανακοίνωση πρόσκληση της Λαϊκής Συσπείρωσης Ηλιούπολης : «οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 80 ΚΑΤΩ από την αποφασιστική καθοδήγηση της δημοτικής αρχής του αείμνηστου κομμουνιστή δημάρχου Δημήτρη Κιντή».