Του Περικλή Καπετανόπουλου.

Ήταν άνοιξη όταν ανηφορίσαμε για το χωριό. Χρόνια σχεδίαζα αυτό το ταξίδι και είχε ήρθε η ώρα να το πραγματοποιήσω.

"Μπορείς να με πας;" την ρώτησα διστακτικά, "Φύγαμε" μου απάντησε. Και έτσι άρχισε ένα ταξίδι στο χρόνο. Όσο πλησιάζαμε, τόσο ο χρόνος έτρεχε προς τα πίσω.

Φτάνοντας στην εκκλησία του οικισμού, τον Αι Νικόλα, το ρολόι σταμάτησε στον Αύγουστο του 1945.

Μοναδικός οδηγός στην αναζήτησή του μίτου της μνήμης, οι διηγήσεις του αντάρτη καπετάν Κεραυνού. Ξαφνικά, ενώ είχαν αποβεί άκαρπες οι πρώτες προσπάθειες να βρω την άκρη του μίτου, το θρόισμα του ανέμου, με την φωνή της γιαγιάς Ευσταθίας Ζαφείρη, μου σιγοψιθύρισε που πρέπει να στρέψω την προσοχή μου για να βρω πιθάρι των αναμνήσεων που αναζητούσα.

Κι όλα ζωντάνεψαν με μιας. Η συνθηματική κόκκινη βελέντζα στο χαγιάτι, οι μυστικές συναντήσεις τις αφέγγαρες νύχτες, οι νυχτερινές περιπολίες για να φυλάγεται το σπίτι, ο λόγγος για τη λούφα την μέρα, το χτυποκάρδι για τυχόν νυχτερινούς απρόσκλητους επισκέπτες. Και όταν αναγκάστηκε να κρύψει το αυτόματο και να φύγει στην Αθήνα, υπακούοντας στην εντολή του Κόμματος για πιστή τηρηση της συμφωνίας της Βάρκιζας, τότε οι φόβοι πήραν μορφή μασκοφόρων μια νύχτα του Αυγούστου του 1945 και μακέλεψαν το σπιτικό.

Όταν έφυγα από το χώρο, ένοιωσα ότι είχα κάνει το χρέος μου.
Όλα πια πήραν τη θέση τους στην βαλίτσα των αναμνήσεων.

Δυστυχώς σε αυτό το αποθετήριο μνήμης μπήκες μαζί τους και εσύ αγαπημένη μου φίλη.

Ακριβή η θύμηση σου, μεγάλη η απώλεια σου για τις κόρες σου, και για όλους εμάς.

Σε ευχαριστώ Βιβή, ακριβή μου φίλη, για το μοναδικό ταξίδι στο χρόνο που αξιωθήκαμε να κάνουμε μαζί.

Σε ευχαριστώ για τις μνήμες που μοιράστηκες μαζί μου.

Σε ευχαριστώ για όλα όσα προσέφερες στους γύρω σου με το χαμόγελό και την ευγένειά σου.

Στα ταξίδια που δεν προλάβαμε να κάνουμε στη Σαιδώνα, στο Δώριο,στο Ψάρι και στη Διμάντρα, στο κρασί που δεν ήπιαμε κάτω από τις λεμονιές, στις περισσότερες όμορφες στιγμές που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Θα είσαι πάντα στην μνήμη και στην καρδιά μας, αγαπημένη και ακριβή μας Βιβή.

Πάντα θα συντροφεύεις τα τραγούδια μας και πάντα θα υπάρχει για σένα ένα ποτήρι κόκκινο, μπρούσκο κρασί στο τραπέζι μας.

Σου το αφιερώνω https://youtu.be/ijbVnIfmlx4 

Προβλήθηκε 391 φορές

Η εθνική αποδόμηση οδηγεί στη λαϊκή αποβλάκωση (του Στάθη)

«Η συντήρηση της μνήμης μας, είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης» δήλωσε καλώς ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Και για αυτό ακριβώς ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου βγάζει τα μάτια της Ιστορίας στα σχολεία,

Ο τσαμπουκάς (αρχηγός;) που εκλιπαρεί (Του Δημήτρη Καμπουράκη)

Ετυμολογικά, το ρήμα «εκλιπαρώ» προέρχεται από την σύνθεση του «εκ» και του «λιπαρός». Λιπαρός είναι ο καλυμμένος με λάδι ή λίπος, αυτός που γλιστράει, ο άπιαστος, ο γλίτσας. Ο Μπαμπινιώτης τα γράφει αυτά. Το «εκλιπαρώ» ως συνθετικό ρήμα, σημαίνει «παρακαλώ ικετευτικά». Βρε τον τσαμπουκά τον Αλέξη λοιπόν.

Το δούλεμα ως διακυβέρνηση (του Στάθη)

Κυρία, δημοσιογράφος - χρονογράφος, που τα τελευταία τριάντα χρόνια αντιμετωπίζει την πολιτική σαν να είναι φολκλόρ και τη ζωή ως μια ενδιαφέρουσα κατάσταση για την αλαζονεία του μικροαστικού μικρομεγαλισμού, έγραφε τις προάλλες σε αντιπαθή (στη θεία Φωτούλα) εφημερίδα μια γλυκερή ωδή στην πλατεία Θεάτρου – πώς εξανθρωπίσθηκε και πώς μετατράπηκε σε όαση γλυκύτητος, απλώς με μια - δυο «δράσεις».

Έχει δίκιο ο Πολάκης (Γ.Παπαδόπουλος- Τετράδης)

Σε πείσμα όσων επιτίθενται στον υφυπουργό Υγείας κ Πολάκη, η στήλη επικροτεί την πρότασή του για φυλακίσεις πολιτικών που παρανομούν, προκειμένου να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο της χώρας. Προτείνω, μάλιστα, να ξεκινήσουμε από τα πιο φρικαλέα περιστατικά.

Μένουν μαζί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γατζωμένοι στην εξουσία, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας. (του Τάκη Διαμαντόπουλου)

Και μαζί και χώρια, που λέει και ο λαός. Αυτό ισχύει για τους δυο κυβερνητικούς εταίρους Τσίπρα -Καμμένου, που τις τελευταίες ημέρες συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ με αντικείμενο τις σχέσεις των δυο πλευρών με αφορμή την συμφωνία των Πρεσπών και τις αμερικανικές βάσεις στην χώρα μας.