Της Μαρίκας Λυσιάνθη
(www.ysterografa.gr)
Από τον Τεντόγλου, σε Στεφανίδη και Κυριακοπούλου.
Από εκεί, στην Παπαχρήστου.
Και μετά, στον Τσιτσιπά.
Μέσα σε τρεις ημέρες, η Ελλάδα βρήκε τον ζωτικό χώρο να αναπνεύσει με αισιοδοξία, και να χαμογελάσει, μετά την ανείπωτη τραγωδιά των πυρκαγιών.
Νέα παιδιά, υπέροχοι άνθρωποι, ταλαντούχοι αθλητές, πεισματάρηδες Έλληνες.
Μια σειρά από επιτυχίες, που μας θυμίζουν πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σε τούτη τη δύσμοιρη χώρα, αν ήμασταν ενωμένοι.
Αν στοιχειωδώς, αυτή την οκταετία της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων, είχαμε βρει τρόπο να συνεννοηθούμε.
Να μονιάσουμε.
Να πορευτούμε ενωμένοι.
Απέναντι σε τσιρίδες υστερίας.
Απέναντι σε εμμονικούς κομιστές του εθνικού διχασμού.
Απέναντι σε όλους εκείνους που, ανακάλυψαν τους ίδιους αλλά και το άθλημά τους, από ένα… hashtag στο Twitter.
