Νίκος Ι. Καραβέλος

Δικηγόρος-Συγγραφέας

nkaravelos@gmail.com

 

Η Ιστορία ενός λαού μετριέται με το αίμα. Όχι με την ομάδα αίματος αλλά με το αίμα που χύνεται για την υπεράσπιση της Ιστορίας του.

Ιστορία ίσον μνήμη και μνήμη ίσον υπεράσπιση. Δεν μπορείς να έχεις Πατρίδα αν δεν είσαι σε θέση να την υπερασπίζεσαι.

Και έχεις Πατρίδα όταν θυμάσαι!

Και θυμάσαι με το μυαλό και την ψυχή σου.

Ως δεύτερο κείμενο παραθέτουμε ένα τμήμα από μια συνέντευξη που δόθηκε από τον σερ Στήβεν Ράνσιμαν (Sir Steven Runciman), στο Ελσισιλντς της Σκωτίας, στον πατρογονικό πύργο του, τον Οκτώβριο του 1994, για λογαριασμό της ΕΤ3, στις δημοσιογράφους Χρύσα Αράπογλου και Λαμπρινή Χ. Θωμά. Η συνέντευξη αυτή δεν «βγήκε» ποτέ στον αέρα.

Ο μεγάλος αυτός Ιστορικός, μέχρι στιγμής δεν έχει κατηγορηθεί για εθνικισμό!

«Είναι μεγάλο πρόβλημα να έχεις μεγάλη ιστορία. Διότι, έχεις πολύ περισσότερες μνήμες από ό,τι μπορείς να σηκώσεις. Είναι μια τραγωδία στην περιοχή αυτές οι μνήμες, διότι έχεις να νοιαστείς για πάρα πολλά. Δεν κυλούν εύκολα τα πράγματα, λόγω της αρχαίας, με βαθιές ρίζες, μνήμης...»

 «…Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι περισσότερο Έλληνες από τους Βυζαντινούς. Μέσα στο χρόνο, μες στους αιώνες, οι φυλές δε μένουν καθαρές, υπάρχουν όμως ορισμένα χαρακτηριστικά των πολιτισμών που παραμένουν εθνικά.

Οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα -που άλλαξε λίγο, αλλά οι γλώσσες αλλάζουν- ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία και τη φιλοσοφική ζωή πάρα πολύ, ήταν μεν υπήκοοι ενός αυτοκράτορα, αλλά αυτός ο αυτοκράτορας έπρεπε να φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εύκολα λαϊκές εξεγέρσεις.

Το χειρότερο που θα μπορούσαν να πουν για το Βυζάντιο είναι πως ήταν, μάλλον, ένα γραφειοκρατικό κράτος. Όμως είχε μια πολύ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολύ πιο μορφωμένη από τους γραφειοκράτες του σημερινού κόσμου.

Και η λέξη «δημοκρατία»; Ήταν όλη η αρχαία Ελλάδα δημοκρατική; Οχι. Θα έλεγα στους Έλληνες που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, να διαβάσουν την ίδια τους την ιστορία, ειδικότερα της κλασικής Ελλάδας. Εκεί, θα βρουν πολλά να κατακρίνουν...

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «δημοκρατία». Στα περισσότερα μέρη του κόσμου σήμερα, δημοκρατία σημαίνει να σε κυβερνούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εφημερίδες, η τηλεόραση.

Διότι, είναι θεμιτό να έχουμε αυτό που ονομάζεται «λαϊκή ψήφος» αλλά, από τη στιγμή που οι άνθρωποι δεν μπορούν να κρίνουν μόνοι τους -κι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο σύγχρονο κόσμο που δε σκέφτονται- τότε μεταφέρουν την εξουσία στα χέρια όσων κατέχουν τα ΜΜΕ, οι οποίοι, με τη δύναμη που έχουν, θα έπρεπε να επιλέξουν το δύσκολο δρόμο και να μορφώσουν όλο τον κόσμο. Πολλοί εξ αυτών, όχι όλοι ευτυχώς, είναι ανεύθυνοι.

Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει μόνον εάν έχουμε ένα υψηλής μόρφωσης κοινό. Σε μία πόλη σαν την αρχαία Αθήνα υπήρχε δημοκρατία -χωρίς να σκεφτόμαστε πώς περνούσαν οι σκλάβοι ή οι γυναίκες-, διότι οι άνδρες είχαν όλοι πολύ καλή μόρφωση. Συνήθως δεν εξέλεγαν τους κυβερνήτες τους, τραβούσαν κλήρο, σα να το άφηναν στα χέρια του Θεού -καμία σχέση με τη βουλή των κοινοτήτων.

Το Βυζάντιο είχε πλήρη κοινωνική αίσθηση. Τα νοσοκομεία ήταν πολύ καλά, όπως και τα γηροκομεία, τα οποία ανήκαν κυρίως στην Εκκλησία, αλλά όχι μόνο σε αυτήν -υπήρχαν και κρατικά. Ας μη ξεχνάμε ότι ένας από τους πιο υψηλόβαθμους αξιωματούχους του κράτους ήταν ο Ορφανοτρόφος.

Σίγουρα η Εκκλησία έπαιξε βασικό κοινωνικό ρόλο. Δεν ήταν απλά ένα καθεστώς ερημιτών που κάθονταν στο Άγιον Όρος -ήταν κι αυτό, αλλά υπήρχε ένα σύστημα από μοναστήρια στις πόλεις.

Τα μοναστήρια φρόντιζαν τους Οίκους για τους γέροντες, των οποίων οι μοναχοί μόρφωναν τη νεολαία -κυρίως τα αγόρια γιατί τα κορίτσια μορφώνονταν στο σπίτι- και τα περισσότερα παρείχαν πολύ καλή μόρφωση.

Τα κορίτσια του Βυζαντίου είχαν πολλές φορές καλύτερη παιδεία διότι «απολάμβαναν» περισσότερη ιδιωτική προσοχή.

Νομίζω ότι η βαθμολογία που θα δίναμε στο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, στο Βυζάντιο είναι ιδιαίτερα υψηλή. Ήταν γνώστες της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας. Είναι αξιομνημόνευτο, ωστόσο, ότι δεν έδιναν μεγάλη σημασία στους Αττικούς Τραγωδούς, αλλά στους λοιπούς ποιητές.

Υπάρχει η διάσημη ιστορία μιας ελκυστικής κυρίας, φίλης ενός αυτοκράτορα, που μας διηγείται η Άννα Κομνηνή. Την ώρα που η κυρία περνούσε, κάποιος της φώναξε έναν ομηρικό στίχο, που μιλούσε για την Ελένη στην Τροία, κι εκείνη κατάλαβε το υπονοούμενο.

Δεν υπήρχε κανείς λόγος να της εξηγήσει κάποιος, ποιανού ήταν οι στίχοι. Όλα ανεξαιρέτως τα αγόρια και τα κορίτσια ήξεραν τον Όμηρο. Η Άννα Κομνηνή δεν εξηγεί ποτέ τα σημεία στα οποία αναφέρεται στον Όμηρο, όλοι οι αναγνώστες της τα γνώριζαν.

Ήταν τόσο καλοί γνώστες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ώστε επηρεάστηκαν στη διαμόρφωση της γλώσσας. Πολλοί ιστορικοί ήθελαν να γράψουν σαν τον Θουκυδίδη, δεν ήθελαν να γράψουν στη γλώσσα που τους ήταν πιο φυσική αλλά στην αρχαία.

Η μεγάλη τραγωδία των βυζαντινών γραμμάτων ήταν η εξάρτησή της από την κλασσική γραμματεία. Όχι γιατί δεν γνώριζαν αρκετά, αλλά γιατί γνώριζαν πολύ περισσότερα από όσα ήταν απαραίτητα, για το δικό τους «δημιουργικό» καλό.»

Sir Steven Runciman 

Προβλήθηκε 163 φορές

Η μεγάλη απάτη του Οικογενειακού Γιατρού και της παρεχομένης Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης στους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ. (2) - Θεοπίστη Πάντου.

Σε συνέχεια του άρθρου μου (εδώ) για τον Οικογενειακό Γιατρό και την Υγεία της 11ης Απριλίου, θα ήθελα να συμπληρώσω τα παρακάτω στοιχεία, των οποίων πρόσφατα έλαβα γνώση, για να αποδοθούν κατά το ρητό «τα του Καίσαρος…»

Δημόσια Περιουσία: Οι άνθρωποι είναι αδίστακτοι, δεν παίζονται !! (του Γιώργου Μπαλτά)

Οι άνθρωποι δεν παίζονται. Στις 26 Μαίου έχομε εκλογές. Τα Δημοτικά Συμβούλια είναι λογικό να «υπολειτουργούν» και να χειρίζονται θέματα καθημερινότητας ή να «κλείνουν» «εκκρεμότητες»!

Με άδεια των Σκοπίων στήσαμε χτες τον Μεγαλέξανδρο! (Γ.Παπαδόπουλος - Τετράδης)

Την ώρα που στη Βουλή παιζόταν μια ακόμα πράξη διεθνούς ρεζιλέματος της ελληνικής πολιτικής ελίτ με την επαναλαμβανόμενη φαρσοκωμωδία της κυβέρνησης για τις γερμανικές οφειλές στην Ελλάδα, λίγο πιο κάτω, στη λεωφόρο Αμαλίας στηνόταν μετά από 26 χρόνια (!) ο έφιππος Μεγαλέξανδρος, ύστερα από άδεια των Σκοπίων!

Τοπική κοινωνία και πολιτική (του Χρίστου Αλεξόπουλου)

Σε λιγότερο από τρεις μήνες θα πραγματοποιηθούν οι δημοτικές εκλογές στην Ελλάδα και ακόμη οι διάφορες παρατάξεις, που διεκδικούν την ανάληψη της ευθύνης της πολιτικής διαχείρισης της πραγματικότητας στο επίπεδο της τοπικής κοινωνίας...

Η ζωή (μας) στη Σελήνη (του Στάθη)

Η Γαλλία βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης εδώ και κοντά τρία χρόνια. Ο στρατός βρίσκεται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων, η αστυνομία μπορεί να μπουκάρει σε σπίτια κατά το δοκούν, οι διαδηλωτές πρέπει να διαδηλώνουν κομιλφό, αλλιώς στην μπουζού. Κι όμως, η Νοτρ Νταμ κάηκε.

''ΕΠΑΦΙΑ'' ΕΓΚΩΜΙΟΝ (του Νίκου Ι. Καραβέλου)

Ο ''Επαφίας''! Ίσως το πλέον σημαντικό πρόσωπο, ακόμη κι από τον ''Ηγέτη'', για τον οποίο θα αφιερώσουμε ειδικό κεφάλαιο. Υπάρχει και μεγαλουργεί, αμέσως με την προκήρυξη των εκλογών, καθώς τότε καρποφορούν τα άνθη των ικανοτήτων του.