Νίκος Ι. Καραβέλος
Δικηγόρος - Συγγραφέας
[email protected] 


Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος, κρίνοντας τους "κριτές". Του Συμβουλίου της Επικρατείας, ας πουμε.

Του Ανωτάτου εκείνου Δικαστηρίου της χώρας, το οποίο είχε πλειστάκις στηρίξει τη "νομιμότητα" της Χούντας. Το ίδιο που μετά την πτώση της, αντιθέτως αποφαινόταν.

Τα αυτά ισχύουν και για τον Αρειο Πάγο, αποφάσεις του οποίου αποτελούν εσαεί μνημεία δικαστικής δουλοφροσύνης.
Για το Ελεγκτικό Συνέδριο, παρέλκει πάσα, έστω στοιχειώδης, αναφορά!

Τα δικαστήρια, ιδίως τα ανώτατα, είναι τα ιερά οικήματα, εντός των οποίων εναποθέτει τα "προικιά" της, η τρίτη γεροντοκόρη του δημοκρατικού πολιτεύματος, η δικαστική εξουσία.

Κάποιοι ανώτατοι δικαστές, (όχι όλοι βεβαίως,καθώς υπάρχουν λαμπροί λειτουργοί), έχουν μια μοναδική ικανότητα, που απαντάται και στο ζωικό βασίλειο, ιδίως στους χαμαιλέοντες και σε ορισμένα ευγενή ερπετά, την ικανότητα να αντιλαμβάνονται αμέσως τις μεταβολές του περιβάλλοντος και του κλίματος και να προσαρμόζονται προς αυτές με μοναδική γρηγοράδα και ευχέρεια!

Θυμίζουμε ενδεικτικώς την περίοδο της Βαυαροκρατίας, την περίοδο της Κατοχής και εκείνη της Χούντας.

Δικαστικοί λειτουργοί που είχαν προαχθεί επί επταετίας, καθώς γι' αυτούς το καθεστώς, προφανώς, παρήγαγε Δίκαιο, μετά την πτώση της, όχι μόνο αποφαίνονταν πως η χούντα δεν παρήγαγε Δίκαιο, αλλά επιπροσθέτως δίκαζαν τους χουντικούς, με τον ίδιο ζήλο που θα δίκαζαν αντιστασιακούς αν δεν έπεφτε το καθεστώς και έπεφταν εκείνοι στα χέρια τους..

Λένε πως όχι ευάριθμοι λειτουργοί είναι υποκριτές και ρευστοί.
Εμείς διαφωνούμε.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν απλώς την σταθερότητα που έχει το βούτυρο εκτός ψυγείου, τον Αύγουστο!

Αυτοί παραμένουν σταθεροί. Σε τι;
Στην εξυπηρέτηση των ισχυρών ανά τους αιώνες.

Κάποτε στην Αγγλία τους είχε ανατεθεί και η είσπραξη των φόρων, εκείθεν και η αντιπάθεια των φτωχών προς αυτούς, αντιπάθεια που επεκτείνεται δικαίως και προς τους έτερους "Καππαδόκες" της υποκρισίας, τους δικηγόρους.

Ο δε Ησίοδος αναφέρει πολλούς εξ αυτών ως "δωροφάγους".

Λαμπροί Δικαστές ήσυχα κι αθόρυβα πράττουν το καθήκον τους, απονέμουν δικαιοσύνη και κάθε βράδυ κοιμούνται καθαροί. Και μόλις έρθει η ώρα να αποχωρήσουν πηγαίνουν στο σπίτι τους.

Κάποιοι άλλοι δικαστές (με δέλτα μικρό) αφού αφιππεύσουν, τρέχουν να παραστήσουν του υπουργούς και ό,τι άλλο θες, υποτιμώντας το λειτούργημά τους.

Πάντως ένα δεν θα πρέπει να λησμονούμε:
Υπάρχουν καλοί και κακοί δικαστές, αλλά η Δικαιοσύνη είναι ακόμη έννοια ανύπαρκτη ή έστω προς αναζήτηση.
Ακόμη καλύτερα, έννοια ταξική.

Κατόπιν αυτών, μένει να εγκωμιάσουμε την σπουδαία, για τα δικαστικά χρονικά, απόφαση του ΣΤΕ (τι ωραία βραχυγραφία!), σχετικά με τον 13ο και 14ο μισθό.

Δεν θα πέσουμε στην παγίδα να κρίνουμε το σκεπτικό της ως ανόητο και παιδαριώδες, άμα δε και νηπιακώς θλιβερό.

Εμείς θα πούμε απλώς πως τέτοιες ή ανάλογες περί της "νομιμότητας των μνημονίων" αποφάσεις, είναι αρμονικά προσαρμοσμένες στο Κατοχικό περιβάλλον που ζει η πατρίδα και ο λαός μας.

Τέτοιο καθεστώς, τέτοιες και οι αποφάσεις του..!

Για να τελειώνουμε με τις ψευδαισθήσεις πως η δικαιοσύνη μπορεί να μας σώσει από τα μνημόνια, τις επαχθείς δανειακές συμβάσεις και το πλαστό χρέος που δένει πισθάγκωνα τη χώρα.

Πως η δικαιοσύνη θα ξαναφέρει στο κράτος και τον λαό την περιουσία που τους άρπαξαν οι κατοχικές κυβερνήσεις.

Αν η δικαιοσύνη ήταν τόσο ικανή και συνεπώς τόσο επικίνδυνη, θα είχε καταργηθεί..

Προβλήθηκε 520 φορές

Ο Νεοϊερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας  Άγιος Μελέτιος επίσκοπος Κίτρους (Μυργιώτης Παναγιώτης - Μαθηματικός)

Τον Μάρτιο 1821, ξεσπά η επανάσταση στην Πελοπόννησο. Η φλόγα της, κατά το πέρασμα του καιρού, μεταδίδεται σε Στερεά Ελλάδα, Αιγαίο, Θεσσαλία, Μακεδονία και αλλού

Ο εθνικιστής Νετανιάχου και η ισλαμο-φασιστική Χαμάς (του Θοδωρή Τσίκα)

Στο περίπλοκο τοπίο της Μέσης Ανατολής είναι δύσκολο να ξεδιαλύνει κανείς τον ρόλο διαφόρων παραγόντων και να αποφύγει μονομερείς εκτιμήσεις. Πολλές φορές θύτες και θύματα εναλλάσσονται στους ρόλους τους.

''Δεν έφταιγε ο ίδιος. Τόσος ήτανε'' (του Ελευθερίου Ανευλαβή)

Ένας κενολόγος, κήρυκας του νεοφιλελευθερισμού, «Ήχος στεκάμενος κούφιος.». (Γ. Σεφέρης). Ένας κυβερνήτης, που κυβερνά, καταγγέλλοντας τους προηγούμενους (όχι άδικα μερικές φορές), για την δική του ανικανότητα να αντιμετωπίσει και να λύσει τα προβλήματα της χώρας.