Εδώ θα είμαι
στη ρίζα του τελευταίου δέντρου.
Εδώ ανακινώντας την ώχρα
από το γράμμα που διάβασα
λευκό και άγραφο
με μια παράγραφο από δάκρυ.
Εδώ θεμελιώνοντας τη ζωή
στο πείσμα του άγνωστου
που στερεώνει
χωρίς τσιμέντο ή άλλους
συνδετήριους ήχους.
Εδώ θα στέκομαι όρθιος ελπίζω
κουβαλώντας τη λάσπη
χώμα και άχυρο, μην το γελάς
αυτούς τους καιρούς είναι χρήσιμα
το νερό ή το σάλιο για το χαρμάνι
κι ότι περίσσεψε.
Εδώ θα στέκομαι
γιατί θυμάμαι
πως η ελευθερία δεν είναι πόλη
πως είναι δρόμος, είναι ρουμάνι
πορεία
που τη δουλεύεις σαν σκλάβος.
Εδώ θα είμαι
ο,τι κι αν κάνουν
αυτοί θα σπάνε εγώ θα φτιάχνω
όσο πιο ήρεμα και πιο σοφά
γιατί έμαθα να δουλεύω
έστω κι αν χάθηκε ο ελαιώνας
όπως η ρίζα του τελευταίου δέντρου.
Νίκος Ι. Καραβέλος
Δικηγόρος-Συγγραφέας
