Αυτό που διέπραξαν σε βάρος των παραδόσεων του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα από την θρησκευτικότητα του καθενός, είναι πρωτοφανές!
Πέτυχαν αυτό που ούτε οι Οθωμανοί..., πλην όταν τιμωρούσαν τους ραγιάδες, που εξεγείρονταν!,
Κατήργησαν την Μεγάλη εβδομάδα, τον ήχο της Καμπάνας, την επαφή, έστω και λειψή, της Λαμπρής.
Κατάντησαν, οι βέβηλοι, τους Έλληνες να "συντρώγουν" από τις οθόνες των υπολογιστών τους .Να φοβούνται να μιλήσουν, να ευχηθούν, να αγκαλιαστούν, έστω με το βλέμμα!
Την ίδια ώρα, παριστάνοντας και σκεπάζοντας την ασχήμια τους με μάσκες ή τη μάσκα του προσώπου τους με άλλη μάσκα, σπεύδουν να βοηθούν με το στανιό τους "ευτυχισμένους φτωχούς" ( les pauvres gens heureux), όπως θα τους χλεύαζε ο μεγάλος Ζακ Μπρελ ( Jacques Brel).
Αυτό που διέπραξαν σε βάρος της Ιστορίας της Παράδοσης, της θρησκείας (κι ας μην έχω τόση σχέση μαζί της), των αναμνήσεων, της κουλτούρας μας, είναι πρωτοφανές. Το τόλμησαν κάποτε οι Λατίνοι "χριστιανοί" άρπαγες, για δικούς τους λόγους..
Εμπόδισαν παράνομα τους Έλληνες να ανάψουν το καντήλι του αγαπημένου νεκρού, παιδιού, γονιού, φίλου.
Το μόνο που πέτυχαν είναι να τους αηδιάσουν οι Έλληνες, που προσωρινά το κρύβουν ή το εκτρέπουν σε χιούμορ ή χλευασμό.
Απλώς φοβούνται και δεν εκφράζονται ακόμα..Κάποιοι λίγοι νομίζουν, οι άμοιροι πως χρωστούν τη ζωή τους σε κάτι ωραία αρθρόποδα, που βγαίνουν από τις πέτρες μετά τη βροχή ή μόλις κλωτσήσει κάποιος την πλάκα , που κάτω της κρύβονται.
Τι αισθήματα να έχεις, λοιπόν, για εκείνους, που σου κλείδωσαν τη νεκρή μάνα, μόνη μέσα στον τάφο της, ή το χαμένο σου παιδί μέσα στο έρημο κοιμητήριο. Χωρίς το προσήκον δάκρυ, το ήρεμο λάδι, το γλυκό καντήλι, το ανοιξιάτικο λουλούδι, το νόστιμο στάρι, όμοια για πάντα στους αιώνες, από τα χρόνια των Μυκηναίων και ακόμα βαθύτερα, προσμένοντας όλοι έναν άσαρκο νόστο, που ποτέ δεν έρχεται.
Μιλώντας σου από τα τελεβίζια, σαν άρχοντες αγράμματοι ή σαν εν ενεργεία χωροφύλακες κάποιων άλλων καιρών...
Χωρίς μια βαθιά, ανάγλυφη ή έστω, λιτή συγγνώμη,
Τι αισθήματα να έχεις Πασχαλιάτικα γι αυτούς; Μίσος;
Όχι δα!
Τα μόνα αισθήματα που σε κατέχουν, σε χτυπούν κατάσαρκα, σου καίνε τα σπλάχνα (μα σε κρατούν και ορθό) είναι η βαθιά περιφρόνηση..
Αυτό που διέπραξαν δεν θα λησμονηθεί!
Κι αν ακόμα δεν έχουν ωριμάσει, λόγω του καλλιεργoυμένου συστηματικά και επιστημονικά τρόμου, οι συνθήκες και τα συναισθήματα, δεν θα αργήσει η μέρα που το ρυπαρό τους θα ανταγωνίζεται, στα ίσια, με το γελοίο.
Νίκος Ι. Καραβέλος
Δικηγόρος Συγγραφέας
