Γιάννης Χατζηαντωνίου
Δικηγόρος
Με τα μέτρα που λαμβάνει το κράτος για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού υπάρχει ένα σοβαρό θέμα συνταγματικής νομιμότητας.
Το Σύνταγμα προβλέπει μέτρα για την προστασία της δημόσιας υγείας στο άρθρο 5. Η φιλοσοφία του όμως είναι ότι μπορούν να περιοριστούν ασθενείς για να μην μολύνουν άλλους.
Έτσι όλα τα μέτρα που λαμβάνονται με σχεδιασμό να περιορίσουν την ελευθερία ΜΗ ΑΣΘΕΝΩΝ (που πιθανώς ασθενούν χωρίς συμπτώματα, αλλά μολύνουν, κατά την προβαλλόμενη επίσημη άποψη) έχουν νομικό θέμα.
Πρόκειται για καινοφανή στην έννομη τάξη περίπτωση. Περιορισμός δικαιωμάτων με βάση ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ και μάλιστα ποσοτικά περιορισμένο.
Η θρησκευτική ελευθερία, για να έλθουμε στο συγκεκριμένο, ΔΕΝ προβλέπεται να περιοριστεί για λόγους δημόσια υγείας με κανονιστικές πράξεις, που απευθύνονται στο σύνολο των πιστών πολιτών.
Επιτρέπεται ασφαλώς να απαγορευτεί η πρόσβαση σε Εκκλησίες στους μη υγιείς , π.χ. τους μολυσμένους από κορωνοϊό (με το τεράστιο βέβαια θέμα, πως θα ξέρουμε ποιοί είναι αυτοί που πρέπει να περιοριστούν).
Ειδικότερα η διενέργεια λιτανειών της Εκκλησίας συνδέεται αναντίρρητα με την Ιερή Παράδοση, σύμφωνα με την οποία ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ και συνηθίζεται να γίνονται λιτανείες ακριβώς όταν υπάρχουν επιδημίες.
Σημειώνω ότι η Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο δικαιούται αλλά κατά το άρθρο 3 του Συντάγματος υποχρεούται να τηρεί την Ιερά Παράδοση και μάλιστα κατά την διατύπωση του άρθρου "απαρασάλευτα". Ενώ το κράτος δεσμεύεται να τηρεί τον Πατριαρχικό Τόμο του 1850 (για το Αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδος) στο κείμενο του οποίου απαγορεύεται παρέμβαση του κράτους στα εσωτερικά της Εκκλησίας και μάλιστα σε τέτοιο ζήτημα. Υπάρχει νομολογία επ αυτού και από τον Άρειο Πάγο και από το ΣτΕ.
Επομένως η Εκκλησία μπορεί (και ενδεχομένως οφείλει) να λάβει μέτρα προστασίας κατά τις λιτανείες,(αποστάσεις κλπ) αλλά δικαιούται και υποχρεούται να τις κάνει, ενώ το κράτος θα παραβιάσει κατάφωρα τα άρθρα 3 και 13 του Συντάγματος , αν τις απαγορεύσει.
