Αρθρογραφία

Ο Π. Καμμένος είναι υπουργός Άμυνας της χώρας. Ο τίτλος του απαιτεί μεγάλη σοβαρότητα. Πολύ μεγαλύτερη από όση επιδεικνύει ο κ Καμμένος.

Ο Σαντάμ Χουσεΐν «είχε ρίξει χημικά αέρια». Ο ΟΗΕ τα έψαχνε χρόνια, δεν τα βρήκε ποτέ. Ο Βρετανός υπουργός εξωτερικών τότε, ο μακαρίτης Κουκ Θεός σχωρέστον, δημοσίως είχε εκθέσει την MI6 για παραπληροφόρηση.

Έχω έναν φίλο εξ αναγνωστών, που στη συνέχεια γνωρισθήκαμε, άνθρωπο αγαπητικόν – αυτό που στην ελληνική κοινή αποκαλούμε «ψυχούλα»

Από το «πειρατικό του Στάθη» στο Ποντίκι, 4-4-2018

Χρόνια πολλά σε όλους! Ημέρα γυναίκα σήμερα! Αγάπη, Σοφία, Ειρήνη, η μία συνεπάγεται την άλλη.

Να ζητάς από κάποιον να ομολογήσει την αποτυχία του είναι ματαιοπονία. Ας είμαστε δίκαιοι. Ένας υπουργός, οποιοσδήποτε, ακόμα και της επικίνδυνης οπερέτας που παριστάνει πως κυβερνά τη χώρα, δεν μπορεί να ομολογήσει δημοσίως ότι το επίπεδο ασφαλούς διαβίωσης των πολιτών βρίσκεται στο ναδίρ.

Παρατηρώ, πάντα μουδιασμένος, τους ποικίλους επαίτες στα φανάρια και αναρωτιέμαι: είναι ταυτόσημες, παραπλήσιες ή εντελώς διαφορετικές οι επαιτείες του «χρήστη» για τη δόση του και του μικρού μελαμψού -Ρομά ή Πακιστανού- με τη μάνα ή τον αρχηγό της «συμμορίας» να περιμένει δυο γωνίες πιο πέρα; Βοηθάμε ή επιδεινώνουμε τη θέση του παιδιού αυτού δίνοντάς του ένα κέρμα;

Στη μνήμη του πατέρα μου Δημήτρη Καπετανόπουλου, που σαν σήμερα, 6 Απριλίου 2002, πριν 16 χρόνια,"έφυγε" δίπλα μου, δίνοντας τη ζωή του για τη δική μου.

Σήμερα, βραδάκι, όλα έχουν συντελεσθεί! Τα τετέλεσται και οι χωρισμοί, τα ταξίδια προς την Ιθάκη ή τον βυθό, όλα έχουν συντελεσθεί.

Να σκάψω ανίκανος, πού για ληστεία ήθος; Το έριξα στα ψέματα να χαίρεται το πλήθος. Τώρα, που όλα τα ψέματα βγήκαν αναληθή, Να αντικρύσω και τα θύματα ήρθε η στιγμή.

Ο Αλέξης και ο Πάνος, σε τσίγκινο τραπεζάκι καφενείου σε νησί - με ούζα και χταποδάκι. Να γελάνε και να αυτοκαμαρώνουν με ό,τι κρυάδα και αν πετάξει ο καθένας. Ακόμα κι αν είναι για σοβαρά πράγματα, όπως ας πούμε τα εθνικά θέματα. Ελαφράδα, απερισκεψία, ανευθυνότητα, άγνοια κινδύνου

Εις την είσοδο της τρομερής, άχρονης και αχανούς Μεγάλης Πέμπτης ο αμνός ή ο βοσκός είχαν γράψει : «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μοι την θύρα».

Δολοφόνησαν 280 αμάχους εν ψυχρώ. Για λουτρό αίματος μίλησαν ακόμη και οι ανώτεροί τους...

Ο άνεργος με το μικρό όνομα Λαμπράκης. Η βεβαίωση του γιατρού ανοίγει τον δρόμο της πρόσληψης στη «λαϊκή».

Οι λέξεις δεν αλλάζουν ποτέ παρά μόνον, όταν με τον καιρό, ο καιρός τις κάνει να σημαίνουν κάτι άλλο.

Η φράση δεν ανήκει σε μένα, αλλά σε δύστυχη γυναίκα πάσχουσα από βαριά εκφυλιστική ασθένεια, μετά από ολονύχτιο άκαρπο μαρτύριο της σε φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ.

Θέλω ένα τανκ που δεν σκοτώνει παιδάκια. Έχουμε. Τι άλλο θέλετε; Μορφωμένους τόκους με αίσθημα καθήκοντος. Μαύρους ή άσπρους;

Η δολοφονία της Έλενας. Γιατί περί δολοφονίας πρόκειται: όταν ένας θεσμός, μια πολιτεία, μια Εκκλησία, σε οδηγούν στην αυτοκτονία – στην ουσία σε δολοφονούν.

Δεν ήταν Μεγάλη Δευτέρα αλλά θα μπορούσε να ήταν, όταν οι Ναζί μπήκαν στη Λιθουανία, τη Λετονία και την Εσθονία.

Από το «πειρατικό του Στάθη» στο Ποντίκι, 29-3-2018