«Βαρίδια γίναμε, αγόρι μου. Φύρα. Φτάσαμε να ντρεπόμαστε γιατί ζούμε ακόμα. Εξάλλου σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν. Εντάξει, το προσπάθησαν... χημικά, κορονοϊούς, μνημόνια...

Και είναι και το άλλο. Η σύνταξη!!! Δεν είναι και λίγο. 500 ευρώ. Εντάξει, δούλεψα 40 και κάτι χρόνια, αλλά... Νέοι άνθρωποι είναι άνεργοι. Νέα ζευγάρια δεν έχουν χρήματα ούτε για τα αναγκαία... Κι εσύ πλησιάζεις τα 90. Πιάνεις και χώρο.

Τι σημασία έχει αν είναι ένα μικρό σπιτάκι που πάλευες όλη σου τη ζωή να το ξεχρεώσεις;

Κάποιοι άλλοι είναι στους δρόμους. Και εσύ μετράς τα σπαράγματά σου για να προμηθευτείς τα χάπια της πίεσης.

Λαχτάρησα, αγόρι μου, ένα καλό φαγητό. Δεν έχω παράπονο όμως. Ίσως θα έπρεπε να πάω σε κάποιο γηροκομείο. Είναι καλά εκεί μου λένε. Έχεις παρέα.

Όμως εγώ εδώ μεγάλωσα. Στη γειτονιά αυτή. Εδώ έχασα τη σύντροφό μου. Να, εδώ ήταν το αγαπημένο μέρος του σπιτιού που τα λέγαμε. Τη σκέφτομαι κάθε μέρα και συνομιλώ μαζί της. Είναι δικό μας το σπίτι, Αγγελική, της λέω.

Το ξεπληρώσαμε το δάνειο. Θα είμαστε καλύτερα τώρα. Θα κάνουμε και περιττά έξοδα. Θα μπορούμε να αγοράσουμε λίγο κρασάκι, καφέ και κάτι για μεζέ. Δεν μου απαντάει.

Ίσως και εκείνη ντρέπεται για μένα που συνεχίζω να υπάρχω και να καταναλώνω ρεύμα, νερά, τηλέφωνο.

Είναι σαν να μου λέει: “Δεν έχεις παρέα, γέρο. Οι φίλοι σου έφυγαν. Τα παιδιά σου έχουν τα δικά τους προβλήματα. Μόνον εγώ σου απέμεινα. Ελα λοιπόν, σε περιμένω. Δεν θέλω να σε προσβάλλουν ο χασάπης, ο φούρναρης, ο μπακάλης.

Πάντα αξιοπρεπής ήσουν. Κάποια μεσημέρια έβγαινες από το σπίτι με την οδοντογλυφίδα για να δείξεις ότι έχεις φάει. Δεν είμαι και κοντά σου να σε προστατεύσω”.

Τώρα δεν καταλαβαίνω καλά και τις ειδήσεις. Και η όρασή μου δεν είναι καλή. Κάτι λένε για τις συντάξεις, αλλά δεν βλέπω κάτι χειροπιαστό.

Η υγεία μου; Τι σημασία έχει; Άλλα μου λείπουν.

Δεν βγαίνω και πολύ έξω τώρα. Από το παράθυρο βλέπω και θυμάμαι.

Τότε που χαιρόμουν το σύνθημα “περήφανα γηρατειά”. Τότε νόμιζα ότι ισχύει αυτό. Τότε όμως δεν ήμουν γέρος. Ποιος το έλεγε αυτό το σύνθημα δεν θυμάμαι καλά καλά.

Τώρα κλαίω κρυφά. Δακρύζω εύκολα.

Και είναι και αυτή η εφορία, ο ΕΝΦΙΑ. “Δεν έχω καλά νέα” μου είπε ο γιατρός.

Ε και; Τελευταία δεν ακούω καλά νέα. “Ούτε καφέ, γιατρέ;” Σιγά να μην τον ακούσω. Τον καφέ και το τσιπουράκι τα έχω κρυμμένα και είναι συντροφιά μου.

Να σου πω και ένα μυστικό: έχω και ένα πακέτο τσιγάρα και καπνίζω πού και πού.

Κάποιες φορές δεν παίρνω και τα φάρμακά μου. Καλά είμαι, δεν έχω παράπονο. Αν δεν χρώσταγα κιόλας...

Έτσι δεν είναι, Αγγελική μου; Αγόρι μου, έχει δίκιο η Αγγελική μου. Βαρίδι είμαι. Παρασιτικά ζω. Πρέπει να πάω κοντά της. Τι στο διάολο. Πάλι δάκρυσα».

του Σπύρου Τζόκα

πανεπιστημιακού - συγγραφέα

https://dimotikanea-otapress.blogspot.com/

Προβλήθηκε 234 φορές

Όψεις της γεωοικονομικής σημασίας της Ουκρανίας (του Θάνου Σεραλίδη)

Η σημασία της Ουκρανίας υπερβαίνει τον ρόλο της ως χώρου αντιπαράθεσης, ενδιάμεσου κράτους και γεωπολιτικού άξονα που οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν να ελέγξουν για τις δικές τους γεωπολιτικές επιδιώξεις.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ; (ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΩΡΑΦΑΣ)

Είναι δυνατόν να γίνει ένας πυρηνικός πόλεμος; Η απάντηση είναι ναι, αφού πολλές χώρες κατέχουν πυρηνικά όπλα. Είναι πιθανόν; Η απάντηση είναι όχι. Είναι πιο πιθανό από ό,τι στο παρελθόν; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες.

Φτηνά αγγούρια (Παύλος Μεθενίτης)

«Επειδή μου λέτε για τα αγγούρια και επειδή το περίμενα, έχω εδώ στο κινητό μου τον πίνακα... Όλα τα έχει ο Γεωργιάδης, υπουργός Ανάπτυξης είναι, τα πάντα έχουμε. Λοιπόν, τα αγγούρια, την προηγούμενη εβδομάδα είχανε 2,20, αυτή την εβδομάδα 1,35. Μείον 39% τα αγγούρια», είχε δηλώσει προ ημερών στον ΑΝΤ1.

Ο Άφρων Homo Sapiens θα γίνει επιτέλους Έμφρων; (Τούλα Πάντου  Σταύρος Πάντος  Μαθηματικοί,  Συνταξιούχοι Εκπαιδευτικοί)

Πολλά και θαυμαστά είναι τα επιτεύγματα του ανθρώπου. Ένα πλάσμα που είχε ανέκαθεν τα λιγότερα φυσικά εφόδια, με τα χέρια, με το μυαλό και την ομιλία, με την εργασία, με την οργάνωσή του σε κοινωνία κατάφερε μόνος αυτός από όλα τα ζώα να γνωρίσει κι έως ένα βαθμό να ελέγχει τη Φύση και το περιβάλλον του.