του Νίκου Καραβέλου
"Μα είναι δυνατό;" Αναρωτιέται.
"Μα θα καταστραφεί η αγορά" Λέει.
"Μα είναι δυνατό να μη μας βγάλουν;'' Αναφωνεί.
Στα ερωτήματα αυτά που συνεχώς διατυπώνουν οι αιφνιδιασμένοι συμπολίτες μας, βρίσκεται το κέντρο του σφάλματος. Όταν αφήνεσαι στην προαίρεση άλλου, ήδη έχεις εκχωρήσει σε αυτόν την ύπαρξή σου.
Ναι, λοιπόν. Και είναι δυνατό . Και επιδιώκουν να καταστραφεί η αγορά, για να κινηθεί ύστερα το (δικό τους) χρήμα. Και θα μας μπάζουν βγάζουν, όπως τα ζώα στο παχνί.
Αφού "περνάει η μουσική τους", γιατί να εγκαταλείψουν το "βιολί";
Στο προηγούμενο σημείωμα είπαμε για τις Λοιμικές (τις επιδημίες), υποστηρίζοντας ότι είναι συμβατές με την εξουσία, άλλωστε η επιδημική μορφή που λαμβάνει μια νόσος, εξαρτάται, κατά το πλείστον, από τη υγειονομική κατάσταση μιας κοινωνίας. Γι αυτό και οι επιδημίες θέριζαν κυρίως την φτώχεια.
Είπαμε επίσης ότι ένεκα αυτού, οι πλέον αναρμόδιοι να μιλήσουν, προς όφελος των φτωχών τάξεων, είναι οι γιατροί, καθώς ,πλην φωτεινών εξαιρέσεων, υπήρξαν διαχρονικά, οι πλέον υπάκουοι βοηθοί εκπληρώσεως των βουλήσεων οιουδήποτε συστήματος. Οποιασδήποτε φύσης και ιδεολογίας. Δεν είναι τυχαία η "Δίκη των γιατρών" στην Νυρεμβέργη.
Σήμερα θα εξετάσουμε σε συντομία την "ιατρική" φύση του Φόβου.
Το ξέσπασμα μιας επιδημίας,δίνει τη δυνατότητα στην εξουσία, (αν δεν την προκάλεσε η ίδια), τουλάχιστον να την εκμεταλλευθεί.
Για να γίνει αυτό πρέπει να ασκηθεί κοινωνικός έλεγχος και όσο περισσότερο διαρκεί η επιδημία, ως έκτακτη συνθήκη εκτεταμένης καταπίεσης, τόσο περισσότερο διαρκεί η καθημερινή καταπίεση, που τείνει να γίνει καθεστώς. Επομένως, όσο βολεύεται η άρχουσα τάξη από την λοιμική επιλογή της, δεν πρόκειται να μας αφήσει ήσυχους.
Η σημερινή "πανδημία" του κορωνοϊού, και τα γνωστά μέτρα έκτακτης ανάγκης, που υιοθέτησαν οι κυβερνήσεις με συμβουλές ιατροβασανιστών, όπως οι γνωστοί φτηνοί λοιμωξιολόγοι, επέβαλαν την αυστηρότερη πειθάρχηση της συμπεριφοράς μας και τον γενικευμένο έλεγχο όλων πλέον των πτυχών της ζωής.
Ο έλεγχος αυτός εκτελείται από τα πιο πιστά και τυφλά όργανα της ελίτ του πλούτου, τους πολιτικούς, τις δυνάμεις καταστολής (Δικαιοσύνη, Αστυνομία Στρατός) και τους γιατρούς, δρώντες κακώς ή σιωπηλούς.
Η μορφή αυτή, της βιοεξουσίας, δεν επικεντρώνεται, όπως έδειξε ο Φουκώ, στον έλεγχο της ατομικής συμπεριφοράς του πολίτη αλλά στον γενικό έλεγχο και της βιολογικής ζωής. Αυτό επιτυγχάνεται με την εμπέδωση ότι η εξουσία είναι προνόμιο άλλων και όχι του ίδιου, που δεν θα είναι παρά ένας σκυφτός δούλος.
Ότι από τη μια μεριά είναι η εξουσία κι από την άλλη ο πληθυσμός! Και "η σχέση τους διαμεσολαβείται από το Δίκαιο" ( Κώστας Δουζίνας," Η βιοπολιτική της επιδημίας").
Το Δίκαιο, θα συμπληρώναμε εμείς, ως κυρίαρχο όπλο των δυνατών.
Για τον έλεγχο απαιτείται ο Φόβος, ώστε ο δούλος να επιδιώκει μόνο την ασφάλεια, που του την παρέχει μόνο ο ισχυρός, αρκεί να αποδεχτεί την επιτήρηση της ζωής του.
Φόβος- Ασφάλεια -Επιτήρηση.
Το τρίπτυχο που γεννιέται, επεκτείνεται , μεταλλάσσεται και σκοτώνει!
Γι αυτό ο Φόβος είναι από τις λοιμώξεις και τις επιδημίες, ίσως η χειρότερη.
