Της Στέλλας Μανουσογιωργάκη* Αχ, δάσκαλε που δίδασκες?Συνάδελφε Φιλόλογε, πως θα μπεις ως απεργοσπάστης στην τάξη, αφού καλείσαι να διδάξεις Ρίτσο, Καζαντζάκη και Αντιγόνη; Τι θα τους πεις; «Μην κοιτάτε εμένα που λιγοψυχώ, την Αντιγόνη να κοιτάτε»; Εσένα ξέρουν, από σένα παραδειγματίζονταιΣυνάδελφε Θεολόγε, πως θα μπεις στην τάξη ως απεργοσπάστης να μιλήσεις για αγάπη στον πλησίον και αλληλεγγύη; Ο άνεργος, ο φτωχός, ο αυτόχειρας, ο απολυμένος συνάδελφος σου, η εξαθλιωμένη οικογένεια του μαθητή σου, δεν είναι «ο πλησίον»; Δεν έχουν ανάγκη την αγάπη και την αλληλεγγύη σου; Συνάδελφε Μαθηματικέ, πως θα μπεις στην τάξη να διδάξεις εξισώσεις; Αν σε ρωτήσει ο μαθητής πόσο κάνει [4xΠανελλήνιες+30 μαθητές/τάξη-16.000 καθηγητές: Ελλάδα], τι θα απαντήσεις; «Μαθητεία, με ανασφάλιστη εργασία και 9?/μέρα»;Συνάδελφε Φυσικέ, αν μπεις στην τάξη ως απεργοσπάστης, πως θα διδάξεις την επιστήμη σου, που βασίζεται στην παρατήρηση; Παρατηρείς τι συμβαίνει γύρω σου; Αν οι μαθητές σου παρατηρούν, που παρατηρούν και το ξέρεις, τι γνώμη θα αποκτήσουν για σένα;Συνάδελφε Χημικέ, θα μπεις στην τάξη ως απεργοσπάστης; Ως πότε θα επιτρέπεις τα πειράματα στη χώρα σου, στη ζωή σου, στους μαθητές σου; Πως θα διδάξεις την απαραίτητη «χημική αντίδραση» που χρειάζεται η κοινωνία; Με απεργοσπασία;Συνάδελφε Βιολόγε, η χώρα σου είναι πειραματόζωο.
































































































