Όταν με προηγούμενο άρθρο μου (ΕΔΩ), του έκανα κριτική, ο Γιώργος Χατζηδάκης, μου απάντησε άμεσα και δημόσια με σημείωμα, που είχε τίτλο:

…''Δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο γι’ αυτό που κάνουμε, αλλά και γι’ αυτό που δεν κάνουμε''… 

Αυτό ακριβώς ήρθε στον νου μου, όταν διάβασα το άρθρο του αγαπητού φίλου Γιάννη Παπαδάτου, που η παρουσία του κοσμεί το ψηφοδέλτιο της παράταξής του (και πρώην μου), που στην τελευταία θητεία της, κατά την γνώμη μου, δεν έκανε πολλά από αυτά, που μπορούσε να κάνει…

Όμως ο Γιάννης Παπαδάτος υπήρξε ίσως ο μόνος, που επέμεινε στον στόχο της συνεπούς θεσμικής αντιπολίτευσης προς την σημερινή διοίκηση. Κάποιες φορές ξενίζοντας ακόμη και μένα, με τις σκληρές λεκτικές του κατά του δημάρχου.

Υπήρξε ο μόνος, που έγραψε θαρρετά και δημόσια, υποστηρίζοντας τις απόψεις του και τα δίκια του. Ο μόνος…

Κι ας με «περιποιήθηκε» προσωπικά και στο παρελθόν αλλά κι αυτή την φορά, στον επίλογο του άρθρου του. (ΕΔΩ)

Ο ανοιχτός δημοκρατικός διάλογος όμως χρειάζεται ανθρώπους, που έχουν άποψη και λόγο κι ας μην συμφωνούν πάντα μαζί.  Καλή επιτυχία Γιάννη!

Παίρνοντας σαν αφορμή την κριτική του σε μένα, «…προς συνεργαζόμενους, που εσχάτως ανακάλυψαν τους αξιόλογους και έμπειρους…», θα προσπαθήσω να εξηγήσω την λογική, που υπηρέτησε η απόφασή μου!

Έγραφα παλιότερα, ότι «…η διεκδίκηση της δημαρχίας από τον Γ. Χατζηδάκη του είναι φορτίο βαρύ.

Θεμιτή η φιλοδοξία του να προσφέρει και να διοικήσει, αλλά πρέπει να πείσει τον καλόπιστο δημότη, ότι δεν είναι συνυπεύθυνος για (επιλήψιμες ίσως) πράξεις ή συμβάσεις και ότι είναι σε θέση να ηγηθεί.

Αφού “εξελίχθηκε” αυτοδιοικητικά στο περιβάλλον ενός “μέντορα”, βαρυνόμενου με “κατηγορίες” για σκαιές συμπεριφορές προς “φίλους και αντιπάλους”, πρέπει να αποδείξει (αν εκλεγεί), πως θα ασκήσει δημοκρατική και μετριοπαθή διοίκηση».

Ε, λοιπόν εμένα με έπεισε,

Με τις αβίαστες απαντήσεις του, στις σκληρές επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις μου και διακρίνοντας την ειλικρίνεια στις λεπτομερείς εξηγήσεις του για το παρελθόν, αλλά και τις σκέψεις του για το μέλλον!

Όπως πείθει κάθε έναν, καλόπιστο ή κακόπιστο, που τον συναντά και τον ρωτά!

Για να ηγηθείς σε μια προσπάθεια διεκδίκησης δημαρχίας, δεν αρκεί μόνο να θέλεις, να έχεις κάποια κομματική στήριξη, κάποιο πρόγραμμα, υποψήφιους και κάποια βάση ψηφοφόρων.

Πρέπει και να μπορείς!

Χρειάζεται γνώση και εμπειρία, που ο Γ. Χατζηδάκης διαθέτει.

Τον κατηγορούν πως βαρύνεται με «όλα τα κακά» της σημερινής διοίκησης.

Το περίεργο είναι πως αυτοί, που του προσάπτουν την κατηγορία αυτή, δεν κατηγορούν για τίποτα τον νυν Δήμαρχο. Τυχαίο;

Ε, κι εγώ «κατηγορώ» τον Γ. Χατζηδάκη, ότι ευθύνεται για ότι καλό έχει συμβεί στην πόλη, στα 7 χρόνια, που υπήρξε αντιδήμαρχος Οικονομικών, Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Προγραμματισμού και Ανάπτυξης.

Η συνεργασία μαζί του έχει και μια “ενδιαφέρουσα” πλευρά…

Αυτοί που έχουν συνεργαστεί με την διοίκηση στα κρυφά, ανησυχώντας ότι τώρα «ξέρω», προσπαθούν να με «λεκιάσουν», τάχα …έκπληκτοι για την πολιτική μου επιλογή. Ας μην ανησυχούν για μένα…

Σαν πολίτης επέλεξα να είμαι δρων μέσα στην κοινωνία, μαζί με νέες δυνάμεις, που «ξέκοψαν απ’ το παλιό» και ενδιαφέρονται για αλλαγές προς το καλύτερο, συνεργαζόμενοι και με πολίτες, που έχουν αποκλίνουσα, ριζοσπαστική πολιτική προσέγγιση σε κεντρικές πολιτικές, αλλά και σε δημοτικά θέματα.

Στην παράταξη «ΗλιούπΟλοι Μαζί» διαπιστώνω, πως με «αντέχουν», εγώ δεν θα τους «αντέξω»;

Με κάποια έκπληξη διαπίστωσα, ότι σε πολλές θέσεις συμφωνούμε περισσότερο από ότι πίστευα. Το μέλλον όμως θα δείξει…

Επέλεξα την προσπάθεια να επηρεάσω τις αρχές και τους στόχους τους, με τόλμη, αυτοπεποίθηση, δίχως πολιτικές φοβίες, αλλά και να τους «ακούσω» και να τους ζήσω. Η ξύλινη πολιτική σκέψη και γλώσσα με άφηναν πάντα εντελώς αδιάφορο.

Κάποιοι θεωρούν «ίσκιο» την στήριξη του Θόδωρου Γιωργάκη, στην παράταξη. Ο Δήμαρχος της πόλης για 4 θητείες ανήκει στην Ιστορία της, δίπλα στους άλλους προηγούμενους δημάρχους. Ας μας πουν τι ακριβώς φοβούνται από αυτόν, 13 χρόνια μετά το τέλος της θητείας του!

Προφανώς με επηρέασε θετικά η απόφαση για συμπόρευση του στενού μου φίλου Δημήτρη Πανταζόπουλου, του Κώστα Σεφτελή, του Γιάννη Πούλου, προφανώς η γνώμη του αδελφού μου Γιώργου Μπαλτά και άλλων πολλών φίλων, με τους οποίους συζητούμε, διαφωνούμε, ζυμωνόμαστε, αλλά και συνυπάρχουμε στην τοπική κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Δεν θα κλειστώ στην «σκήτη» μου, πενθώντας για απογοητεύσεις και προδοσίες. Τις έχω ήδη αναλύσει και ξεπεράσει!

Ας μην θυμώνουν όσοι απείχαν από αυτές τις προσπάθειες και τις ζυμώσεις. Κανείς δεν τους εμπόδισε να ασχοληθούν !

Έτσι δημόσια απευθύνθηκα στην νέα παράταξη, προβάλλοντας δέσμη μίνιμουμ ριζοσπαστικών θέσεων, που με εκφράζουν.

Δημόσια έγιναν αποδεκτές και έτσι τώρα συνεργαζόμαστε, με μεγάλη δυναμική!!!

Ήταν μια δύσκολη προσωπική απόφαση, που ασφαλώς περιέχει πολιτικό ρίσκο, για την οποία έως τώρα κρίνομαι και θετικά και αρνητικά, από φίλους και συντρόφους.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν λεπτομέρειες, ξέρουν που θα με βρουν.
Απόπειρες “δήγματος”, εκτός του ότι με αφήνουν αδιάφορο, με ευνοούν αφάνταστα!

Είμαι υπεύθυνος μόνο για τις δικές μου πράξεις και στο παρελθόν και στο μέλλον.

Επειδή στην ζωή, πρέπει μεν να κοιτάς πίσω αλλά πάντα να προχωράς μπροστά, ακράδαντα πιστεύω ότι:

«Καλύτερα είναι να μετανιώσω για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα»!


Ηλιούπολη 1/5/2019
Θάνος Κατσώνης
 

Προβλήθηκε 433 φορές

O KΗΝΣΩΡ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ (του Νίκου Ι. Καραβέλου)

Είναι δυνατόν να κρίνεις ένα βιβλίο χωρίς να το διαβάσεις; Να κατακρίνεις ένα βιβλίο, έχοντας διαβάσει μόνο το οπισθόφυλλό του; Καθένας θα απαντούσε πως είναι αδύνατον. Να, όμως, που ο φωτεινός παντογνώστης κ. Παντελής Μπουκάλας τα κατάφερε.

H ''Δανάη του Πολυτεχνείου'' (του Περικλή Καπετανόπουλου)

Η Γραμματεία της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) με βαθιά θλίψη αποχαιρετά την συναγωνίστρια Δανάη Μωραΐτου, που «έφυγε» από τη ζωή σήμερα, 11 Νοέμβρη 2019, σε ηλικία 96 ετών. Η Δανάη Μωραΐτου ή αλλιώς η ''Δανάη του Πολυτεχνείου'', όπως έμεινε γνωστή στα χρόνια της Κατοχής, γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου του 1923 στην Αθήνα.

25 Νοεμβρίου 1942 - Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου και η σημασία της.  (του Περικλή Καπετανόπουλου)

Είναι γεγονός, ότι τις δεκαετίες που πέρασαν, έχουν γραφεί πολλά για την στρατιωτική σημασία της επιχείρησης του Γοργοπόταμου. Με την απόσταση των 77 χρόνων που μας χωρίζουν από την κοινή επιχείρηση των ανταρτών του ΕΛΑΣ με τον Αρη Βελουχιώτη, του ΕΔΕΣ με τον Ναπολέοντα Ζέρβα και των Βρετανών με τον συνταγματάρχη Ε.Μάγιερς, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ένα είναι βέβαιο

''Οι Μύγες'' (του Νίκου Ι. Καραβέλου)

Μύγες οι κοινές ή αλλιώς οικιακές (Muscae domesticae) είναι τα ενοχλητικά δίπτερα έντομα, με τα οποία είμαστε καταδικασμένοι να συμβιώνουμε. Αναπαράγονται με ευκολία λόγω της ικανότητάς τους να τοποθετούν τα αυγά τους πάνω σε υλικά που αποσυντίθενται και λόγω της ταχύτητας αναπαραγωγής τους.