Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΤΖΕΔΑΚΙ
- Και μέσα σε όλα, έρχεται και ο υπουργός Χατζηδάκης να μας πει πώς θα εργαζόμαστε.
- Όσοι, βέβαια, έχουμε ακόμα δουλειά, αφού επί Μητσοτάκη του Δεύτερου όσο απίθανο είναι να κερδίσεις το τζόκερ, άλλο τόσο είναι και να βρεις εργασία με αξιοπρεπή μισθό.
- Μας λέει, λοιπόν, πώς να δουλεύουμε ο Χατζηδάκης που δεν έχει δουλέψει ποτέ!
- Και δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος.
- Οι περισσότεροι από αυτούς που αποφασίζουν για τη ζωή μας δεν έχουν ξυπνήσει ούτε μία μέρα για να πάνε στη δουλειά…
- Για την ανέλιξή τους σε κυβερνητικά αξιώματα αρκούσε ν’ ανεβαίνουν τα κομματικά σκαλοπάτια.
- Και για κάποιους δεν χρειάστηκε καν ν’ αγκομαχούν στα σκαλοπάτια των κομμάτων.
- Το οικογενειακό τους όνομα ήταν υπεραρκετό για να κάνουν πολιτική καριέρα.
- Κι έτσι, κάποιοι που ούτε για κλητήρες θα τους έπαιρναν, έγιναν… επιτυχημένοι πολιτικοί.
- Δεν έγιναν, όμως, από μόνοι τους. Τους ψηφίζουν!
- Και άραγε, ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη γι’ αυτή την κατάντια μας;
- Ο ανίκανος πολιτικός ή ο ανεγκέφαλος ψηφοφόρος;
- Όταν δυσανασχετούμε, λοιπόν, για όσα αποφασίζονται σε βάρος μας, ας κοιταχτούμε και στον καθρέφτη προτού αναθεματίσουμε την κακιά μας τύχη.
- Διότι, δεν γίνεται να ψηφίζουμε κάποιον μόνο και μόνο για το όνομά του και μετά να του ζητάμε και τα ρέστα.
- Λες κι εμείς είμαστε άμοιροι ευθυνών για τις επιλογές μας.
- Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι τις επιλογές κάποιων τις πληρώνουν και οι υπόλοιποι.
- Ίσως, είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που από τους εννέα εκλεγμένους πρωθυπουργούς των τελευταίων 47 ετών, οι έξι δεν είχαν εργαστεί ποτέ!
- Δηλαδή, εμπιστευτήκαμε τις τύχες μας σε ανθρώπους που δεν είχαν αποδείξει αν είναι ικανοί, εργατικοί, οργανωτικοί, επιμελείς, έντιμοι…
- Αυτό, δηλαδή, που δεν θα κάναμε για το σπίτι μας, να βάλουμε κάποιον που δεν είμαστε σίγουροι ότι μπορεί να το κουμαντάρει, το κάναμε για τη χώρα μας.
- Και μετά, αναρωτιόμαστε γιατί πάμε κατά διαόλου…
