Στο δράμα των προσφύγων είναι αφιερωμένη η έκθεση ζωγραφικής της Βασιλικής Ηλιακοπούλου, με τίτλο «1922 +: 100 έτη μετά», που ανοίγει τις πύλες της στις 14 Νοεμβρίου, στο Μέγαρο της Εστίας Νέας Σμύρνης. Έναν αιώνα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή η αξιόλογη ζωγράφος «αποκαλύπτεται» μέσα από μια σειρά έργων που φιλοτέχνησε κατά την τελευταία διετία, αποτείνοντας φόρο τιμής στους ανώνυμους ήρωες της λεηλατημένης Σμύρνης.
Σχέδια, ελαιογραφίες και χαρακτικά συνιστούν το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, του αλτρουϊσμού και της ανάγκης να διατηρηθεί η οικογενειακή εστία μετά την Καταστροφή. Εκτός από τα έργα του ατελιέ, εκτίθενται για πρώτη φορά στο κοινό χαρακτικά πορτραίτα ποιητών και λογοτεχνών που με την πένα τους μεταλαμπάδευσαν το μαρτύριο του ξεριζωμού, τις μνήμες ή το βουβό τραγούδι των Προσφύγων στις νεότερες γενιές.
Ζωγράφος βιωματική και ανθρωποκεντρική, η Ηλιακοπούλου δίνει το έναυσμα στον θεατή των έργων της προκειμένου να κρίνει πόσο διαχρονικό παραμένει το φαινόμενο του πολέμου ακόμη και "100 έτη μετά" καθώς οι ανθρώπινες πληγές των Προσφύγων ποτέ δεν κλείνουν. Ο ίδια λέει: «δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να αξιοποιώ τη ζωγραφική ως διαμαρτυρία ή μορφή ενόρασης».
Την έκθεση, που θα διαρκέσει έως τις 24 Νοεμβρίου, επιμελείται ο μουσειολόγος Κωνσταντίνος Στουπάθης σε συνεργασία με την Εφορεία Μουσείων της ΕΣΤΙΑΣ Ν. Σμύρνης.
Τηγανίζουμε τις μελιτζάνες, τις βάζουμε σε μια κατσαρόλα, τις καλύπτουμε με τριμμένη φρέσκια ντομάτα και σκόρδο και μόλις πάρουν μια βράση -ένα δεκάλεπτο θέλουν- έχουμε ένα φαγητό-όνειρο, που το μόνο που θέλει είναι λίγο ψωμί για βούτες.
Πρακτική σκέψη το μαγείρεμα των ζυμαρικών μαζί με τη σάλτσα τους και η μπολονέζ, εκτός από διαχρονικά αγαπημένη, είναι και ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτής της τεχνικής.