Ήμουν εκεί
και γύρω μου κόσμος
όπως γίνεται
την ώρα της μεγάλης αιχμής
και στα όνειρα.
Κάπου κοντά
ακουγόταν η άρια
αλιείς μαργαριταριών
"je crois entendre encore"
σε ένα βυθό
όπου μόνο ο μύθος
ο ποιητής
και ο θάνατος
μπορούν να ταξιδέψουν.
Τότε
όπως γίνεται στις γιορτές
και στα όνειρα
ήρθαν όλοι κοντά μου. .
Εσύ καθισμένη σε μια καρέκλα
εκείνος απέναντι με το κοστούμι του
ευγενής όπως πάντα ο φίλος μου.
Μου άρεσε που σας είδα μαζί.
"Τον ξέρεις μάνα;" σε ρώτησα
"Τον Γιώργο δεν ξέρω;"
Με πήρε ένα κλάμα
όπως μας παίρνει στα όνειρα
κι εσένα σε πήρε
αυτό το χαμόγελο
που έχετε εσείς οι χαμένοι μας
λίγο πριν φύγετε
μόλις έρθει το χάραμα.
Νίκος Καραβέλος
