Νίκος Ι. Καραβέλος
Δικηγόρος - Συγγραφέας
nkaravelos@gmail.com

Είναι γεγονότα που λένε πως συμβαίνουν σπάνια. Ή τουλάχιστον όχι τόσο συχνά, που δε γίνονται αντιληπτά σε καθημερινή βάση. Ένας υπόγειος σεισμός, μια πυρκαγιά, κάπου μακριά, μια σοβαρή ασθένεια, μια στημένη δικαστική απόφαση. Ο αντίκτυπος είναι δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με τη συχνότητα επέλευσης του φαινομένου. Οι συνέπειες ενίοτε μη θεραπεύσιμες.

Ένα τραπέζι που έχει στην ακρούλα του μόνο μια βρωμισιά, δε θα πούμε ποτέ ότι είναι ένα καθαρό τραπέζι που στην άκρη του είναι βρώμικο. Θα πούμε ότι είναι ένα βρώμικο τραπέζι.

Είχα λάβει μια σχετική πείρα από στημένες δικαστικές αποφάσεις. Δεν είναι τόσο η στιγμή που βιώνεις το βιασμό, να μιλάς δηλαδή σε ώτα μη ακουόντων. Είναι όταν συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί πριν.

Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι υπήρξε συνεννόηση από πριν.

Όταν η πλάστιγγα της δικαιοσύνης δε γέρνει με βάση το νόμο της βαρύτητας των αποδείξεων αλλά με το νόμο της δύναμης της εξουσίας.

Το φαινόμενο είναι τόσο παλιό όσο και η ηλικία των κοινωνιών. Δε λέω πως είναι γενική διαπίστωση. Λαμπρά παραδείγματα δικαστών διαψεύδουν τις προηγούμενες θλιβερές διαπιστώσεις, μέχρι που σκάει πάλι κάποιο γεγονός και το τραπέζι ξαναγίνεται βρώμικο.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο όταν βιώνεις τη βαρβαρότητα τη στιγμή της δίκης, είναι όταν ξέρεις πως θα συμβεί πριν από τη δίκη. Και πηγαίνεις όχι σε ανοιχτό πεδίο δικαστικής μάχης αλλά σε ενέδρα.

Πίσω από κάθε στημένη δικαστική υπόθεση υπάρχει πάντα ο δικηγόρος. Χωρίς βρόμικο δικηγόρο, δεν υπάρχει στημένος δικαστής. Όποιος αρνείται αυτή τη διαπίστωση ή είναι βλαξ ή αποτελεί μέλος της απεχθούς αυτής συμμορίας.

Ένας παλιός έλεγε κάποτε:

«Η δικαιοσύνη είναι σαν το κυπαρίσσι. Στη βάση γερό, σχεδόν ακλόνητο. Είναι τα δικαστήρια του πρώτου βαθμού. Στη μέση του λικνιζόμενο. Είναι τα εφετεία. Στην κορυφή πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος. Είναι τα ανώτατα δικαστήρια».

Στις 26-5-1834 δημοσιεύθηκε η υπ’ αριθμ. 449 απόφαση καταδίκης των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα με εντολή του τότε πληρεξουσίου της δικαιοσύνης Σχινά, ενεργούμενου λακέ του νομομαθούς Μάουρερ. Ενός από τους τρεις αντιβασιλείς που εκπροσωπούσαν την πρώτη γερμανική κατοχή της χώρας μας.

Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι εκπροσωπούν και εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα εμφανίζονται και ενεργούν πάντα ως τριάδες. Τριάδες και τότε, τριάδες και σήμερα.

Τότε οι Άρμανσμπεργκ, Μάουρερ και Έιντεκ, ως εντολοδόχοι του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου. Σήμερα η γνωστή τριάδα, αποτελούμενη από απλούς εντολοδόχους της τραπεζικής γερμανικής διοίκησης κατοχής.

Τα ονόματά τους θα τα γράψει η Ιστορία με τα ίδια χρώματα που κατέγραψε και την παλαιότερη εκείνη τριάδα. Μόνο που εκείνοι ήταν ξένοι.

Την απόφαση αυτή υπέγραψαν φαρδιά πλατιά με χέρι τρεμάμενο τρεις δικαστές: Βούλγαρης, Σούτσος και Φραγκούλης. Αρνήθηκαν να την υπογράψουν ο Αθανάσιος Πολυζωίδης, πρόεδρος του δικαστηρίου, και ο Γεώργιος Τερτσέτης.

Και όχι μόνο αρνήθηκαν να υπογράψουν, αλλά αρνήθηκαν και να ανέβουν στην έδρα τους προκειμένου να δημοσιευθεί η απόφαση, με την οποία θα καρατομούνταν οι ήρωες του ’21 Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας. Και τούς ανέβασαν με το στανιό, με κλωτσιές και μπουνιές, και σηκωτούς οι Γερμανοί χωροφύλακες. Και τους κάθισαν με το ζόρι στην έδρα τους, έχοντας τις ξιφολόγχες στο κεφάλι τους. Και την απόφαση ανέγνωσε ο γραμματέας του δικαστηρίου Ζώτος.

Οι τρεις υπογραφές των επίορκων δικαστών Βούλγαρη, Σούτσου και Φραγκούλη, αποτελούν εσαεί το όνειδος της δικαιοσύνης. Τα δύο κενά στις υπογραφές των Πολυζωίδη και Τερτσέτη αποτελούν τη δόξα της. Βλέπουμε και πάλι ότι δυστυχώς οι πλειοψηφίες είναι με το μέρος των συμβιβασμένων.

Μόλις αναγνώστηκε η απόφαση, την επόμενη μέρα ο αντιβασιλέας Μάουρερ έκανε τον περίπατό του στους δρόμους του Αναπλιού σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

Τον είδε ο Τερτσέτης από το παράθυρό του και γεμάτος αγωνία για την τύχη των στρατηγών κατέβηκε γρήγορα να τον συναντήσει για να τον παρακαλέσει να μην εκτελεστεί η ποινή.

«Εξοχότατε, μπορώ να σας απασχολήσω;»
Ο Μάουρερ τον κοίταξε βλοσυρός και επιτάχυνε το βήμα λέγοντας:
«J’ai n’ai pas le temps» (Δεν έχω χρόνο).
«Χτυπήστε με, αλλά ακούστε με πρώτα. Αυτή η κουβέντα έσωσε κάποτε την Ελλάδα» (εννοώντας τη ρήση του Θεμιστοκλή προς τον ναύαρχο Ευρυβιάδη πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας), είπε ο Τερτσέτης ακολουθώντας τον.
Ο Μάουρερ χωρίς να τον κοιτάξει απάντησε ξανά:
«J’ai n’ai pas le temps».
«Μη σώσεις» ήταν η απάντηση του Τερτσέτη.
Έπειτα χώρισαν «πλάτη με πλάτη».

Αυτό το «μη σώσεις» είναι η φράση που σώζει μέχρι και σήμερα την τιμή της δικαιοσύνης.

Αυτό το γύρισμα της πλάτης.

Από το βιβλίο μου "Χωρίς Γραβάτα", εκδ.Γαβριηλίδη, 2014  

Προβλήθηκε 414 φορές

ΤΙΜΗ στους Αγωνιστές του 1821 - 16 Ιουλίου 1825: Οι γυναίκες της Ανδραβίδας γράφουν Ιστορία. (Περικλής Καπετανόπουλος)

Κατά το έτος 1825 η πεδινή Ηλεία υπέφερε από τις επιδρομές των Πατρινών Τούρκων που εξορμούσαν, κάθε τόσο, για να συλλέξουν γεννήματα και ζώα, για την διατροφή του υπεράριθμού μουσουλμανικού πληθυσμού που είχε συγκεντρωθεί για ασφάλεια στο κάστρο της Πάτρας και πέριξ αυτού.

Εξαφανίζεται το χρήμα - Αποτυχία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει ρευστότητα για τους μικρομεσαίους διαπιστώνει η Grant Thornton (Γιώργος Καλούμενος)

Την αποτυχία του κυβερνητικού έργου για την εξασφάλιση της απαιτούμενης ρευστότητας προς τις ελληνικές, κυρίως μικρομεσαίες, επιχειρήσεις προκειμένου να ξεπεράσουν τον σκόπελο της πανδημικής κρίσης αναδεικνύει μελέτη της Grant Thornton.

Ο κορωνοιός είναι εδώ, με σχολαστική ευλάβεια αλλά η κυβέρνηση είναι ακόμα στις δάφνες της! (Πάνος Σώκος)

Τα τελευταία 24ωρα μετράμε τα κρούσματα κατά δεκάδες. Κάθε μέρα αυξάνονται (151 Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο) και δεν έχει καμία σημασία αν τα πιο πολλά από αυτά είναι εισαγόμενα.

Σχολικά κυλικεία - πως θα ζήσουμε εμείς; (Μυρτώ Δεμίρη)

Είμαι η Μυρτώ Δεμίρη. Ιδιοκτήτρια Σχολικού Κυλικείου, επί 8 έτη, μονογονέας, και ΑΜΕΑ με 50% ποσοστό αναπηρίας. Κάνω αυτό τον πρόλογο, για να επισημάνω ότι σε αυτές τις κοινωνικές αλλά και ευπαθείς ομάδες , ανήκει μεγάλο ποσοστό των συναδέλφων μου...

Το ωράριο της Βιολογικής αγοράς και οι ώρες κοινής ησυχίας!!! (Σιμόπουλος Γιώργος)

Βλέποντας τις νέες ώρες λειτουργίας της «Βιολογικής αγοράς» που γίνεται στο μεγάλο οικόπεδο της πλ. Παλαιών Πατρών Γερμανού, αναρωτιόμαστε όλοι εμείς που κατοικούμε στους γύρω δρόμους από αυτήν, ποιος «εγκέφαλος» καθόρισε το ωράριο.