Δε μπορώ να πιστέψω πως η επίθεση που δέχεσαι αποτελεί προϊόν επίγνωσης.
Αρθρογραφία
«Εμείς δεν πάμε διακοπές τα Σαββατοκύριακα» είπε, προ ημερών, ο υπουργός Γεραπετρίτης στη Βουλή. Κι ακόμα, γελάνε παραλίες, λαγκάδια και βουνά, που πιο πολύ βλέπουν τον πρωθυπουργό απ’ όσο τον βλέπει η Βουλή…
Με αφορμή κάποια δημοσιεύματα που έπεσαν στην αντίληψή μου σχετικά με τον Νίκο Καραβέλο, αισθάνθηκα την ανάγκη, αλλά και την υποχρέωση να αναφερθώ στον ξεχωριστό άνθρωπο και επιστήμονα, όπως εγώ τον γνώρισα, αλλά και όλο το σύνολο του κοινού μας περίγυρου πιστεύει, εκφράζεται και αναφέρεται γι' αυτόν.
Στις 28 Οκτωβρίου 1941 η Ελλάδα βρισκόταν, ήδη, αρκετούς μήνες κάτω από την φασιστική μπότα. Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι λεηλατούσαν, κατέστρεφαν, συλλάμβαναν και εκτελούσαν όποιον τολμούσε, να αμφισβητήσει την «Νέα Τάξη Πραγμάτων στην Ευρώπη» και την οικονομική της διάσταση.
Θα αναφερθούμε σε δύο περιστατικά, που συναινούν πως η λογοκρισία δεν είναι μόνο "προνόμιον"των χουντικών σχηματισμών και των απολυταρχικών και φασιστικών καθεστώτων ,αλλά θάλλει και ευδοκιμεί και στο λεγόμενα δημοκρατικά "κρατητήρια".
Κι ενώ ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, οι κυβερνώντες θυμίζουν τους κοτζαμπάσηδες του 1821. Όπως εκείνοι δεν ήθελαν να ξεσηκωθούν εναντίον των Οθωμανών, έτσι κι αυτοί δεν θέλουν ν’ αντιδράσουν στις τουρκικές προκλήσεις και απειλές.
Η σημαία είναι διαστάσεων: 1.30 Χ 1.05, αποτελείται από οχτώ (8) κομμάτια υφάσματος και φέρει εμφανή τα σημάδια φθοράς του χρόνου.
Σε κάποιο απομεμακρυσμένο, εντελώς άγονο, σημείο της Υποσαχάριας Αφρικής, εκεί που κάποτε ο ουρανός ήταν γαλανός, η θάλασσα αλμυρή κι ωραία, τα νερά δροσερά κι οι ποιητές μάχιμοι πολίτες κι όχι ρακοπότες αχαμνοί και μοιραίοι.
Ένα πολύτιμο τεκμήριο του πολέμου 1940-1941, «γέφυρα μνήμης» με μια άλλη εποχή.
Ο λόγος του δασκάλου - καθηγητή είναι το άπαν στη ζωή του νέου ανθρώπου, είναι το ευ ζην, το οξυγόνο που ζωογονεί τα κύτταρα και μετατρέπει την κραυγή σε λόγο, την κτηνώδη φύση σε δημιουργία, το άγριο σε πολιτισμό.
«Άπαντες οι πολίτες είναι ίσοι χωρίς να γίνεται κάποια διάκριση. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα να αναστέλλεται η ποινή. Από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει ότι θα διαπράξουν άλλα εγκλήματα» (Εισαγγελεύς Κυρία Αδαμαντία Οικονόμου)
Ο υπουργός Μηταράκης χρειάζεται συμβουλές. Δεν το λέμε εμείς. Ο ίδιος το παραδέχεται
Πέρασαν 45 χρόνια από την ημέρα που κάθισαν στο ειδώλιο οι πραξικοματίες της χούντας.
-Βλέπεις όνειρα; -Και εγώ! -Ρίχνεις μια ματιά στον καιρό πριν φύγεις απ’ το σπίτι κάθε πρωί για να δεις τι θα φορέσεις; -Και εγώ!
Ενας από τους μύθους του κυρίαρχου αφηγήματος είναι ότι οι οικονομικές συνέπειες από την πανδημία πλήττουν το ίδιο όλους. Και τους μη έχοντες και τους κατέχοντες. Ψέμα ολκής.
12 Οκτωβρίου 1944. Η Αθήνα απελευθερώνεται από το φασισμό, από τη γερμανική μπότα. Και όμως λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση, τον ματωμένο Σεπτέμβρη του 1944, Έλληνες πατριώτες εκτελούνταν μαζικά από τους κατακτητές με τη συμβολή των ντόπιων δοσίλογων - ταγματασφαλιτών, συνεργατών των Γερμανών.
Στην Ελλάδα, οι περισσότεροι Γερμανοί στρατιώτες στην Κατοχή που αυτομόλησαν στο ΕΑΜ και εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ ανήκαν στα Τάγματα 999, και ήταν γνωστοί ως "οι στρατιώτες με την γαλάζια ταυτότητα". Οι μονάδες αυτές συγκροτήθηκαν το 1941 με εγκύκλιο του γερμανικού Υπουργείου Εσωτερικών.
Αφού, λοιπόν, με την ιστορική απόφαση του Εφετείου «νίκησε η δημοκρατία», ας μιλήσουμε για τη δημοκρατία μας. Ή καλύτερα, για τη δημοκρατία τους… Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που...
Επιτέλους, η Δικαιοσύνη μίλησε και μίλησε αυστηρά! Ένοχοι! Και μάλιστα κρίθηκαν με βάση τον νέο ποινικό κώδικα Τσίπρα, για την θέσπιση του οποίου, προήδρευσε ειδικής επιτροπής κάποιος έξέχων νομικός.
Ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Ρουπακιάς, οι χρυσαυγίτες που ξυλοκόπησαν και αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τους Αιγύπτιους ψαράδες, που επιτέθηκαν στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Οι χρυσαυγίτες ναζί που βρώμισαν με την παρουσία του τη Βουλή.