Μέχρι σήμερα η κεντρική πολιτική επιλογή για τη διαχείριση των απορριμμάτων ακολουθούσε το συγκεντρωτικό - φιλοεργολαβικό μοντέλο, με βασικό άξονα την παραγωγή πολλών σύμμεικτων αποβλήτων και την μετέπειτα επεξεργασία τους σε κεντρικές μονάδες μηχανικής επεξεργασίας με σκοπό την ενεργειακή αξιοποίηση και την καύση (βλέπε, ακυρωμένους σήμερα, διαγωνισμούς ΣΔΙΤ για την κατασκευή και λειτουργία κεντρικών μονάδων για 25-27 χρόνια). Επιπρόσθετα, η κεντρική διοίκηση εκχωρούσε πρακτικά όλες τις δραστηριότητες διαχείρισης (από την αποκομιδή, έως την καύση και τη διάθεση) στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, υποβαθμίζοντας παράλληλα το δημόσιο - κοινωνικό χαρακτήρα τους και κάθε ίχνος κοινωνικού ελέγχου, με συνέπεια την εκτόξευση του κόστους διαχείρισης και των δημοτικών τελών.






























































































