Κανείς δεν φεύγει από τον τόπο του εκτόςαν ο τόπος του είναι στόμα καρχαρίατρέχεις για τα σύνοραμόνο όταν βλέπεις κι όλη την πόλη σου να τρέχει κατά κειτους γείτονές σου να τρέχουν πιο γρήγορα από σέναμε τη ματωμένη ανάσα στο λαρύγγιόταν εκείνος ο συμμαθητήςπου σου 'χε φέρει ζάλη με τα φιλιά του πίσω από το παλιό κονσερβοποιείοτώρα κρατάει ένα όπλο πιο μεγάλο από το μπόι τουφεύγεις απ' τον τόπο σουόταν ο τόπος σου δεν σ' αφήνει πια να μείνεις. κανείς δεν φεύγει από τον τόπο του εκτός αν ο τόπος σε κυνηγάειφωτιά κάτω από τα πόδια σουαίμα καυτό στην κοιλιά σουποτέ δεν σου 'χε περάσει καν απ' το μυαλόως τη στιγμή που το λεπίδι σταμπάρισε με φωτιά τις απειλέςστο σβέρκο σουαλλά ακόμα τότε συνέχισες να ψέλνεις τον εθνικό ύμνομέσ' από τα δόντια σουμόνο καθώς έσκιζες το διαβατήριο στις τουαλέτες του αεροδρομίουκλαίγοντας με λυγμούς κάθε που δάγκωνες το χαρτίκατάλαβες πια πέρα από κάθε αμφιβολία ότι δεν θα ξαναγυρνούσες ποτέ.




























































































